Kjellaren

Vi tek nok ein pause i den prioriterte skrivinga for å gje dykk ein briefing vedrørande diverse lokale tilhøve. Året er i gang, det teiknar ikkje til å bli betre enn det førre, eller det før der, og vi sit med kjensla av å ha byrja gjenta oss sjølve til det keisame. Men ut frå sjølve livsvilkåra er jo dette uavvendeleg. Kvart over åtte i går tidleg ringde Feiten og inviterte, eller snarare kommanderte oss på fest. “Eg forventar å sjå deg innan eit kvartér,” sa han, og han bur på motsett side av byen. Kvar gong vi møter han og andre som han, i den grad det overhovudet finst nokon som han, fortel dei oss kor elendig den såkalla bloggen vår har vorte. Til og med venninnene våre hevdar no at vi skriv altfor mykje om bridge, altfor lite om dei, og at julenøttene våre var ein katastrofe. Dei deler det synet Øigarden presenterte for oss nede på Jessmo, at dette bør forvandlast til ein moteblogg meir i harmoni med samtida, ein såkalla rosablogg, på lik line med mange andre bloggar. Kort sagt fleire bilete, mindre skrift, som er det stikk motsette av vårt eigentlege mantra, at eitt ord seier meir enn tusen bilete. Men vi ser det for oss, Kjellaren i tråd med veven elles, med daglege bilete av gamle oss poserande i forskjellige habittar: “Her ser de oss i skjorte frå Hukkelåsen, bukse ervd etter farmor, skor til sytti kroner frå ein bodega i Bulgaria …” “Her er vi i ei frekk og retro vindjakke funne i bua, genser frå Lindex til ein hundrelapp, ein femtilapp på sal, bukse fått brukt av yngre bror …” Det vekte stor åtgaum på skulen, då vi her om dagen kom i skade for å stille i to vidt forskjellige skor, éi svart og éi kvit, eit hendig uhell når ein kvar morgon skal spare straum ved ikkje å slå på lyset, og difor tek på seg skorne i stummande mørker, og det ute er slik snøstorm at ein knapt ser handa framfor seg. Likevel innser vi at vi har mange mentale problem, og dét er i grunnen ingenting å le av.

Etter fadesen på Jessdal fekk vi ein opptur i fyrste krinskamp etter nyttår, då vi skulle møte lag Helgemo. Dei har scora så formidabelt hittil at vi trudde tevlinga var opp- og avgjort, men til vår store overrasking var dei fullstendig ute av form i kampen mot oss, og dimed vann vi 24-6. Det kunne vore så uendeleg mykje meir, for vi spela langt frå knirkefritt, men no som vi berre er to punkter bak dei, kan vi iallfall ha ei realistisk von om å vinne samanlagt. Det hadde jo vore gjævt med ein hattrick i dette som utan tvil er Noregs mest prestisjetunge tevling. Like bra gjekk det ikkje under oppstarten på Heimdal to dagar etter, der var vi heilt i svime og laut berre beklage, men vi satsar på at det var forbigåande og at vi vil vinne på iallfall eitt av lodda våre denne hausten. Så snart som dagen etter hadde vi eit nytt prosjekt på g, då vi var inviterte på middag hjå songaren Aal. Det var ein serskild grunn til at den utsøkte entrecôten vart oss til del: Før jul spurde Aal om han kunne få gje oss i julegåve til far sin, den trufaste lesaren Einar. Det er naturlegvis interessant og gjevande for oss å få møte publikum, og slik hadde det seg at vi tidleg julaftan tok snøggtrænet opp til Kvam og la oss til under Aal-familiens juletre, innpakka i glorete gåvepapir, tyggande på barnåler, til vi langt om lenge vart pakka ut og kunne meddele Einar at han var påmeldt Trøndersk meisterskap i lag med oss. I forkant av denne tevlinga kom altså ein aftan med mat, øl, konjakk, noko grønaktig som husfruva Naust hadde med frå Frankrike, og dessutan litt trening til sjølve meisterskapen. Den trong vi tydelegvis, for noko av det fyrste vi gjorde formiddagen etter var å be om knekten frå konge, knekt i bordet, då venstre motstandar dekte tiaren vår med dama. Einar spela bra han, men vi er dårlege seks av sju dagar i veka, og hadde såleis lite å bidra med. Men vi var gode på etinga etterpå, det skal vi ha, og utviste ekspertise i baren dei fåe timane vi kunne vera der før vi laut heim og leggje oss. Vi skulle nemleg tidleg opp, fordi vi også hadde ein rundekamp å avvikle denne helga. Etter å ha flaksa oss vidare frå det innleiande triangelet på hårfine marginar, fortente vi ikkje anna enn igjen å trekkje sterke Namsos og attpåtil ljote køyre dit på svell og hålkeføre ein sundag i januar. Det var vi og Sverre igjen, som mot Helgemo på tysdagen, og Foten og Salpeter Tønder, og Einar ikkje minst, inntil vi takka for laget og sette han av i den nedsnøa nordtrøndske taigaen einkvan stad. Hellet i alle uhella var at vi vann kampen, med suverene 120. Ikkje IMP altså, men på totalscore. Men døm oss ikkje, for som straff for denne uhyrlege gudeturen har Herren allhers Gud allereie sytt for å trekkje oss Heimdals fyrstelag i fjerderunden. Vi har vel meir tru på at Helgemo diskar opp endå eit tiårets-spel-i-verda-spel enn at han lèt oss slå seg endå ein gong.

Når det gjeld den festen vi i går vart inviterte på, så drog vi dit ein snartur dryge fjorten timar etter at han byrja. Feiten hadde visst kollapsa etter to av dei, og heile selskapet hadde no flytt opp til blottaren Eskils kommunale bustad ved Samfundet. Der sat verten og spela langsjakk mot casanovaen Dahle, ein fyr som eingong betala oss hundre kroner for å skrive ein nynorskstil for seg, om Uppdal, ein stil som vart underkjend fordi den var urealistisk bra. Ringsides brettet sat Gaustad, frenetisk røykande og kaukande som alltid, og det viste seg tidleg at fløyteprinsen og paranoikaren sjølvsagt ikkje spela sjakk av eigen vilje, det skjedde på Gaustads ordre, medan han for sin del vekselvis sjikanerte og dikterte trekka deira. På eitt tidspunkt såg Eskil ut som han skulle sovne, då det vart turen hans veifta han med hendene og bad nokon annan flytte for seg, men det godtok ikkje domaren. Eskil velta glaset sitt utover bordet og brikkane, men vann partiet likevel. Vi hugsar at Boney M song “Funky Town”. Vi fekk ordre om å ta oss ein teknert, men i neste augneblink var Gaustad så oppslukt av sin eigen anekdote om ei eller anna skjøkje på eit eller anna julebord, at han ikkje merkte at vi aldri hella vodkaen opp i epleteen vår. Like etter sneik vi oss stilt ut døra og drog heim, no sit vi altså på skulebenken og kan endeleg konstatere at det er notid igjen, og at det fylgjeleg ikkje er meir å melde. Skjønt når er det nokon gong noko som helst å melde, sånn eigentleg … Men vi kjem like fullt attende over helga, for igjen å gjenta slikt som vi longo har sagt minst eit titals gonger.

Kjenner lesarane kortspelet krig? Det var noko vi av og til vart utfordra til i barndomen; så vidt vi hugsar handla det berre om å trekkje kort og håpe på å få det største. Akkurat så febrilsk er kvar einaste bridgetevling vi spelar med Bjerkset, piraten og kverulanten, og dét er den store sjarmen. Han er naturlegvis ein god ven, men kjenneteiknet på ein sådan er etter vårt skjønn ikkje at ein har ein høfleg og venskapeleg tone med vedkomande, for akkurat dét lyt ein alltid ha med framande, i høve til konformiteten. Gode vener er tvert imot dei ein kan skjelle ut og spenne bein og kaste snøballar på, utan at det eigentleg gjer noko. Vi er jo faktisk ganske fredelege typar, men Bjerkset evnar like fullt å forarge oss. Jamvel når han inviterer oss med på tur og spanderer i det vide og breie kan han forarge oss, og det gjorde han saktens sist helg, då vi spela ei større tevling nede på Austlandet med han. Men ein hyggeleg og morosam tur var det altså likevel, i ein god vens lag.

Vel, avreisetidspunktet var ikkje berre morosamt. Grytidleg laurdag morgon sprang vi som galne ned over Øya for å rekkje bilen som inneheldt makker, pluss lagkameratane og barndomsheltane våre, Bårseth og Langen. Vi har tidlegare spela to tevlingar på lag med desse to og Bjerkset, krinsmeisterskapar oppe i dalen, og vunne dei båe suverent. Men fyrste dag nede i Gokk var det partevling, så der laut vi og makker greie oss sjølve. Det gjorde vi ikkje: Jamvel om vi lenge var med i premiestriden, enda vi kring middels til slutt. Det var mellom anna etter eit spel som allereie har vorte legendarisk her i huset, der det gjekk 3 hjarter og to passar til oss, som i den sterkt pressa situasjonen melde 3 grand på litt tynne, men ikkje heilt uforsvarlege kort. Med ess, knekt sjuande i spar og ruterdama valde makker no å likvidere oss, med den episke meldinga 6 grand. Fem dobla beit, men vi som hadde berre kongen singel i spar laut ta vår del av skulda, fordi vi etter seiande hadde “øydelagd” makkers sjukortsfarge. Den som var desidert hyggelegast mot oss i laupet av partevlinga var utvilsamt Aaseng, forresten omtala av Bjerkset som ei papegøye, som sa at han kanskje snart skulle “vurdere” å leggje oss til som ven på Facebook. Anten han faktisk gjer det eller ikkje, set vi stor pris på denne tillitserklæringa, som gjorde at vi trass alt heldt humøret oppe. Då spelinga var over freista det storleg med eit glas, og på dette hotellet in the middle of nowhere vart vi delaktige i ein klassisk fest, i ei form vi visste å verdsetja: Vi sat ved eit bord frå klokka åtte om kvelden til fire om natta, to meter unna den kombinerte resepsjonen og bardisken, og trong knapt å reise oss overhovudet, fordi øl og drinkar formeleg kom svevande til oss på ei sky av velvilje, frå filantropar så ulike som Bjerkset, Berset og vår nye kamerat Bøe. Bjerkset kritiserte oss i ettertid for at vi ikkje vart meir animerte, han finn det tydelegvis uverdig å sitja rett opp og ned og snakke i vanleg stemmeleie ein heil helgekveld, men her var det så mange kjendisar at vi for skams skuld laut halde oss saklege og fylgje litt med. Låtten sat laust, anekdotane derimot som skot. Laget vårt bidrog med mange, Austberg og Lund med endå fleire, og la oss ikkje gløyme eksotiske innslag som Korsmo og Kristiansen, og ein feminina som Blågestad, som presiserte at ho, ulikt alskens sjølverklærte notabilitetar, ikkje hadde noko imot å bli nemnd på ein heller luguber vevstad som denne. Krig vart det likevel denne kvelden òg, då det dukka opp einkvan sivilist og noksagt frå Meråker, svartkledd og med geiteskjegg, som truga med å banke oss helselause fordi vi kom i skade for å seia eit skakt ord om skisporten, som denne døgenikten tydelegvis heldt heilag. Kven var vel vi som ikkje hadde opplevd krigen til å uttala oss om overbetalte norske langrennslauparar av i dag! Han skulle berre visst. Godt i ei slik stund å vera omgjeven av menn kjende for å føre gode nevar, i alle fall verbalt.

Dagen etter var det duka for nye samanstøytar, fyrst då vi møtte heltinna vår Thoresen. Runden byrja jo med det vanlege småpratet, som ho er god på, men så kom vi i skade for å bruke ein del tid på ein ekkel 3 grand vi spela. Då var ho straks frampå og påpeikte at no hadde iallfall vår side bruka opp tida vår i denne kampen. Vi kika på klokka og konstaterte at vi enno hadde god tid, og lo som vanleg, men Bjerkset murra allereie mot sidekvinna si. Så spela han ein delkontrakt i ruter, der han fyrst gissa trumfen rett for å sikre seg kontrakten, og så spela alle korta til endes i håp om ein reell skvis eller ein urealistisk pseudoskvis. Thoresen meinte det var “helt sykt” å ikkje berre claime ni eller ti avhengig av om den reelle skvisen gjekk eller ikkje, både fordi det var utelukka at ho av alle skulle vera “hjernedød” nok til å bli pylseskvisa, og fordi vi altså framleis hadde “sykt” dårleg tid igjen, det vil seia nesten ein halvtime på fire spel. No kom det til ope munnhoggeri mellom henne og Bjerkset, der ho hevda å vera Noregs raskaste spelar, medan han bad henne “kule litt”. Vi lo framleis, og denne Karlsen som Thoresen spela med var også temmeleg likesæl. Då vi til slutt var ferdige med alle spela viste det seg at vi enno hadde fem minutt igjen på klokka, men som Thoresen sa til Bjerkset: “Det va’kke din fortjeneste.” Vi har ikkje tenkt å forlata denne verda før vi har fått organisert det så Thoresen og Bjerkset spelar ei tevling med kvarandre. Litt gemyttlegare var tonen då vi nokre rundar seinare møtte vår gamle ven sigøynaren Simonsen, og vi sat nord og han aust. Men klammeri laut det like fullt bli, denne gongen med tevlingsleiar Pran: Han kom til bordet eit godt stykke ut i kampen, for å høyre om det verkeleg var slik at vi enno ikkje hadde fullførd eit einaste spel. Vi avviste denne insinuasjonen, og lista opp eit par spelnummer vi unekteleg kunne hugse å ha gjort ifrå oss. Men nei, dei spela kunne vi ikkje ha spela, sa han, for vi hadde ikkje tasta dei inn på vår tause, men endå plagsame vesle Bridgemate. Vi insisterte på at vi faktisk hadde spela spela og berre gløymd å taste dei inn, men leiaren protesterte og hevda at vi “teoretisk sett” ikkje hadde spela dei, fordi dei altså ikkje var tasta. Så perplekse vart vi i møte med denne ugjennomtrengelege logikken, at vi no, når vi faktisk omsider gav oss til å taste, nesten utelukkande tasta feil. Simonsen stadfeste også feil, og sanneleg min hatt fekk vi “sykt” dårleg tid i denne kampen òg, fordi vi til slutt laut bruke ein halvtime på å avklåre kva det eigentleg var vi hadde spela på det og det spelet. Men vi vann vel med eit par poengs i den kampen òg, akkurat som mot Thoresen, og kunne konstatere at vi til slutt kom kring middels i denne tevlinga òg. Men ein spennande dag hadde det vore, i den endelause krigen som bridgespelet er. Då vi kom heim fekk vi jamvel endå ei krigserklæring, frå Forfot som hadde fått med seg resultata: “De reiser land og strand rundt og dolkar vårt ærefulle fylke i hjarta. Faen ta!” Av og til føler ein for å orsake at ein overhovudet eksisterer, men det er det liten vits i, for det finst nok inga tilgjeving å få.

Onsdag avgjekk farmora vår ved dauden. I grunnen hadde ho vore tapt for dei smektande hjarto våre lenge allereie, fordi ho dei seinaste åra vart meir og meir senil, og på det siste overhovudet ikkje tala eller var til stades mentalt. Like fullt smertar det oss no, sensitive som vi er, for alltid å ha mist dette mennesket som i sine velmaktsdagar var ein nær ven, og som handsama oss med ei usedvanleg omsut og forståing. Av dei fire besteforeldra våre, tri no daude, liknar vi av karakter utvilsamt mest på henne, og vi ovundra den kloke og rettferdige håtten hennar. Ho svivyrde kvakksalvarar og pratmakarar og all verdas billege gleder, hadde inkje til overs for store ord og store fakter, men heldt seg di nærare til det som var viktig for henne, ættesorga og heimstaden framfor alt. Dette er jo vanskeleg for dykk som ikkje kjende henne å forstå, så vi burde nok igjen halde kjeft, men vi føler jo at dette er det rette tidspunktet for å glede oss sjølve med eit dikt, som vonarleg også ville gleda henne om ho framleis hadde levd. Det er nok av smørsongarar, og vi har lett for å bli altfor sentimentale sjølve òg, difor denne djupt alvorlege og like fullt forfriskande sonetten av Stagnelius, “Grymt verklighetens hårda band mig trycka”:

Grymt verklighetens hårda band mig trycka,
av törnet blott en efterskörd jag samlar
på glädjens fält, och lik ett korthus ramlar
var väntad jordisk fröjd, var dröm av lycka.

Allena stödd vid tålamodets krycka
jag i en vild, en nattfull öken famlar,
och i mitt spår den tunga kedjan skramlar
vars länkar döden blott kan sönderrycka.

Dock tröstar mig den himlaburna sången,
från himlens borg en rosenkransad ängel.
I gyllne flykt han sig till jorden svingar.

Milt han mig vidrör med sin liljestängel.
Strax falla kopparkedjorna av fången
och vingen höjs, och silverrösten klingar.

I staden for det sedvanlege pjattet om alt som har skjedd i det gamle året og alskens fåfengde forsett for det nye, trykkjer vi i dag, i god tid før kveldens store fest som sikkert blir den same bortkasta katastrofen som alltid, ei nyttårshelsing far vår fekk frå sin ven Harald Lilleflått for kring eit tiår sidan. Det er eit postkort utan overskrift, med bilete på framsida av eit troll som laugar føtene sine i ein bekk. Den ekstremt eksentriske Lilleflått døydde diverre, altfor ung, under uklåre omstende for snart to år sidan. Vi var sjølve av dei fåe frammøtte i gravferda, og kan med vemod og ein viss byrgleik fastslå at vi er av dei fåe og stendig færre som framleis ofte tenkjer på han. Dei mange korta og breva han i svært skiftande huglynde rakk å sende far vår, er den reine ordkunst, og eit korpus vi ofte vender attende til for å søkje kveik og hugsvaling.

Du hadde ikke noe med å tute da du så meg den aktuelle kvelden. Det var Terje Larsen jeg ville snakke med, ikke deg. Du og andre nikkedukker har ikke tid til å støtte meg og tale min sak. Jeg skal saksøke Georg Hagen og andre i kommunen, disse er korrupte og maktsyke. Jeg nekter å flytte i alle tilfelle, vil de får de med tvang sende meg rett på gamlehjemmet.

Alt vondt ønskes deg og dine, din hykler.
Hilsen hr. Stygg og tannløs.

Vi har fatta oss heller kort i det siste, noko som eigentleg ikkje ligg for oss, men vi kan skulde på at vi har hatt veldig mange andre fora å skrive i. Likevel er det ingenting som overgår å skrive akkurat her, i den djupe og kalde kjellaren, for her er det ingenting anna mørkret og fukta og rottene som legg band på oss. Vi har også vore heller destruktive i ein periode, lira av oss mange jeremiadar, og Herren skal vita vi har hatt våre gode grunnar. Men no som det nærmar seg jul kan vi likevel fokusere litt på det positive igjen. På det vesle positive som har hendt, med andre ord. Sett i forhold til det negative har det Gud hjelpe oss ikkje vore mykje, men ein kan ikkje gje opp heller. Eller jo, det kan ein for så vidt godt, men det er snart helg og vi føler for å halde det gåande i alle fall til måndag.

Bridgen har stort sett vore tragisk heile året, spesielt no på slutten, men eit par oppturar har det også vorte rom for. På Heimdal har det jo gått horribelt bra, siger med eitt hav i båe tevlingar vi spela, skjønt vi sjølvsagt gjerne skulle vunne med to hav. Ein laurdag nyleg var vi også ute i Orkladal og spela med den den einbeinte og nesten blinde innlandspiraten igjen, Bjerkeset. Det er ingen makker vi har så mykje flaks i lag med som han, så då vi spela som knehøner vart vi nummer tri. Greitt nok att Lunna og Johansen vann, men å koma attom Grøtheim og Tundal i ei parrturnering er jo forsmedeleg.

Noko anna som har alt med bridge å gjera er naturlegvis det årlege julebordet i Stud, som vanleg den reine og skjere galskap. Vi møtte opp hjå Aal, fekk oss ein aqua vitae og lydde til gamle schlägers, med “Julpolsen”, “Fjøsnissen”, “Jul berre ein gong fer året” og “Daling og Guling” som sjølvskrivne høgdepunkt. På den mest berømte lina song vi alle med: “Daling kom sæ og bynt å kjæm sæ …” Det er framleis episk; ingen kan skapa julestemning som den kommunisten og heidningen Rotmo. Så gjekk vi jo bort i Bua då, Kramboden, der medlemene kvar desember plar samlast i kjellaren for julemat og sytten halvlitrar kvar. Den såkalla juletallerkenen metta oss i år igjen, skjønt vi synst dei kunne vore rausare med ribba og epla og grådigare med poteten og medisterkakene. Verre var det at vi etter måltidet gjekk opp for å kjøpe irsk kaffi til oss sjølve og Fisken, vel å merkje på Fiskens rekning, og fekk spørsmål om kvar vi sat. Vi svara jo som sant var at vi sat i kjellaren, og då var det gjort, dei forkynte myndig at selskapet vårt ikkje fekk meir spirituosa. Like etter kasta dei oss på hovudet og ræva ut, eller iallfall opp av våre private gemakker. Der og då var det jo ein smule irriterande, men når vi tenkjer attende på det er det ganske festleg at ikkje berre nokre fåe personar, men heile Studentanes bridgeklubb, over tretti festkledde svinpelsar, presterer å bli pælma ut frå sitt eige julebord. Glimrande, synst vi eigentleg, det er sånn det skal vera. Vi gjekk i staden til same formørka skjenkjestove som vi alltid går til etter krinsserie og sumarbridge, “kafeen” 3B. Der sleppte alle sjølvsagt inn, og så vart det julefeiring i lag med gotharane og limsniffarane i staden. I grunnen kledeleg.

Det har også vore ein tragisk haust kva vedkjem kvissen. Som nemnd har vi vald bort den gudsjammerlege spelinga på Stud, der vi likevel aldri kjem i nærleiken av premierekkja, til føremon for kvisslaget Levon Helm, kvar måndag på Antikvariatet på Bakklandet. Skjønt føremon og føremon, fru Blom; ikkje for dei andre på laget. Det er verkeleg ikkje mange riktige svar vi har makta å lire av oss denne hausten, og det kan vel ikkje stikkast under stol at det i stor grad er akkurat vår eigen ueminens som har kosta både flesket og målinga for laget som heilskap. Etter siger i dei to føregåande tevlingane vart det ein audmjukande andreplass i haustserien, og på dette punktet er vedtektene, som vi i detalj har vorte indoktrinerte av kaptein Tislevoll og assisterande kaptein Ling, klinkande klåre: Elva. Nidelven stille og vakker du er ligg vegg i vegg med kvisslokalet, så eigentleg burde vi hoppa for lenge sidan. Men vi har med forsett utsett det, i påvente av ei stor kjøld som kan gjera vatnet så ulideleg kaldt at smerta i det minste blir kort. Ikkje minst ville vi før vi døydde gjerne ha med oss Tislevolls julebrev til lagmedlemene, som innimellom tallause digresjonar og ein utspekulert referanse til Neil Youngs unekteleg nydelege “Unknown Legend”, hadde som sitt viktigaste tema lagets “totale kollaps. Skandale. Skam.” Diverre for dykk var dei tallause avsnitta i denne krøniken ispedd djupe strategiske refleksjonar av gradert art, slik at vi ikkje kan sitere serleg anna enn sluttreplikken: “Hils stereoanlegget”.

Til vederlag har vi heile hausten og tidlegvinteren hatt det morosamt med produksjonen av det studentdrivne litteratur- og språktidsskriftet Riss, som alle lesarar av denne nettstaden naturlegvis har sjansen til å tinge, for låttelege ein tjuandedels laken pluss porto. Som tidlegare nemnd kan vi skilte med eit intervju med Ivar Berg, noko av ei legende her inne, og vi har også skrive ei melding av ei nokså nyutkome samling svenske sonettar, som vi forventar at alle kjøper og les. Resten av bladet er heldigvis førd i pennen av andre aktørar enn oss, og vi trur det skal vera noko av interesse for dei fleste. Vi hadde eit slags releaseparty på det nemnde Antikvariatet, ein stor suksess, og nokre dagar etter eit redaksjonelt julebord av høg kulturell klasse. Ikkje unaturleg sidan redaksjonsmedlemene generelt er menneske av briljant kaliber. Redaktøren til dømes, eller redaktrisa som ho sjølv kallar seg, og den påtroppande redaktrisa, og kasseraren, og batteristen, og … Men kvifor fortel vi dykk dette, når de uansett ikkje veit kven det er tale om. Det ein ikkje veit har ein jo ikkje godt av, er det ikkje det dei seier? Vi ville berre påpeike at vi er heldige med den varierte og inspirerande omgangskrinsen vår. Høgst ufortent for ein tragisk dust som oss, for å parafrasere vår ven Frode Grøtheim.

Til overmål unnar vi oss mykje luksus i kvardagslivet, gleder vi moralsk sett burde vore avskorne frå, sett i lys av den generelt svært daddelverdige karakteren vår. Men her for nokre veker sidan, då det lokale symfoniorkesteret skulle spela Beethoven, greidde vi ikkje halde oss i taumane. Dei som ikkje er til stades ved ein slik seanse, iallfall frå tid til annan, bør gå til ein øyrelækjar eller psykolog, sannsynlegvis båe delar. Fyrst var det Egmont-overturen, som med revolusjonære undertonar spring frå mørke og motgang til heroisk triumf, og så den noko mindre kjende, men ikkje på nokon måte ringare fjerde klavérkonserten, med ein tyrkisk pianist ved tangentane. Vi bryr oss ikkje så hardt om namnet, det kunne vore ein blind, schizofren bavian for vår del, så lenge han spelar bra, og det gjorde tyrkaren. Den tridje og siste satsen i dette verket, ein virtuost galopperande rondo vivace … Nynorske ord blir fattige. Til slutt var det Mendelssohns Italienske symfoni; det var den dei liksom averterte med. Den tridje satsen der er jo også til å få tårer i augo av, men ærleg tala går det ikkje an å samanlikne Mendelssohn med Beethoven. Dette ikkje ein kritikk av Mendelssohn, det er vel snarare slik at det ikkje går an å samanlikne nokon med Beethoven. Dette ynskte vi berre å få avklåra til nytte for alle som har tenkt eller vurdert å tenkje noko anna.

Elles er vi i år i den privilegerte situasjonen at vi kan avgjera sjølve når vi vil byrja juleferien vår, og det har vi gjort fyrst no. Vi har ikkje hatt eksamenar i den forstand, men ikkje sett oss råd for å kvile på laurbæra av den grunn, for jo hurtigare vi nærmar oss målet med den uforståelege hovudoppgåva vår, som skal liggje ferdig i mai, jo betre er det. Vi er forresten ikkje så glade i jula heller. Her om dagen vart vi dregne med på eit av byens kjøpesenter, ufrivillige medlauparar i dansen kringom gullkalven. Dei seier at det viktigaste ved jula er gleda ved å gje, og det kan vi underskrive på, for sjølve gjev vi stort sett blaffen. Det skulle vi ynskjer fleire kunne gjort, men hysteriet og materialismen rår i dette degenererte landet som er ein komedie for den følande og ein tragedie for den tenkjande. Heile forklåringa har som vanleg Rotmo, i songen “På Sanda i Malm”: “Dæm skjøtte itj pæng, dæm skjøtte itj pæng, dæm skjøtte fan itj pæng!” Aal og Fotens initiativ har vi meir sansen for, ein ekskursjon over svenskegrensa etter billege sigarettar og snusesker, til bruk i jula og andre samanhengar. Ikkje minst var dette ei vakker reise gjennom mørker og snø og granskog, som vi trur blir dei dominerande elementa i årets julefeiring, iallfall så snart vi kjem oss bort frå denne glorete byen og ut til Melhus.

No nettopp fekk vi ein lynvisitt av bror vår, han stakk innom for å hente eit gevær han hadde gøymd unna i ei gitarveske i kjellaren. Han drygde eit bel i stova vår, trekte gardinene føre og gav seg til å pusse våpenet. På førespurnad lova han å skaffe oss eit juletre, noko vi neppe kunne greidd på eiga hand. Som takk på førehand gav vi han ein tyggis, tok oss ein også sjølve og sa om lag som Kramer: “Now see, this what the holiday’s all about: Two guys sitting around, chewing some gum.” Cirka så alvorleg tek vi jula og dens svor og sirkus, men dei som evnar det får no berre kose seg, gjerne glugg i hel.