Kjellaren

Etter at vi avslutta førre artikkel med noko av ein interjeksjon, har vi, tru det eller ei, stavra rundt i eit samanhengande raseri over alt det jævla bråket vi kvar dag skal utsetjast for. Men i kveld, i kveld trudde vi faen hakke oss trenden hadde snudd seg, då vi gjekk langs ei jævla gate nede i den helvetes byen, og plutseleg vart signa av det satans forsynet med ein flaks berre Morten Haugen kan kopiere. Korporasjonslokala har lenge vanta ein andre stol til dei mange arrangementa sine, og trur de faen oss ikkje at det midt på det jævla fortauet stod ein smekker føkkings stol vi berre kunne kleime med dei eigne jævla syltelabbane våre. Fy faen, tenkte vi, for ein jævla flaks. Så byrja vi drasse den denne helvetes stolen oppover bakkane til den jævla kjellaren vår, og trur de faen ikkje den jævla stolen var tung som føkkings bly. Men ein stol er ein stol, tenkte vi, og ringde nettopp Haugen for å høyre om han kanskje venlegast kunne vippe den jævla hestehalen ut av sorbéen og koma hjelpe oss med dette skabberaklet. Og Haugen flira sinn vanlege lått, ho, ho, ho - “Fy faen, korporasjon, er du full?” “Full?” spurde vi. “Din jævla hippie, vi er faen ikkje fulle, vi spør deg på ærleg og reieleg vis om du kan koma hjelpe oss med ein heilt kvardagsleg stol, og så har du faen oss nervar til å stille eit slikt føkkings spørsmål! Du eig ikkje skam, di jævla hore.” Så klaska vi røret på og var ferdige med det jævla neket.

Fy faen i helvete, vener, no sat vi fint i det, den forbanna stolen vog jo for svingande meir enn sjølve Helmersen. Og dette vraket skulle vi bera Gud veit kor mange kilometer. Men så var det at eit jævla lyn slo ned i hovudet vårt, vi fekk oss til å sjekke om ikkje denne satans stolen hadde noko slag hjul, og trur de jaggu ikkje han hadde nettopp det! Fem føkkings hjul, folkens, og dagen var faen så redda. Så byrja vi trille den jævla stolen langsmed fortauet, sant, og sjølvsagt laga det leven, men ikkje faen om vi brydde oss, det er faen ikkje vi som har hundre småungar å leggje. Ikkje minst var det jævla varmt, ei føkkings tropenatt langt pokker uti september, sant, så vi vreid genseren av oss, og trur de faen ikkje vi hadde ei jævla oransje t-skjorte på oss, så vi gjekk der som eit jævla fyrtårn med denne helvetes stolen som heile jævla Trøndelag kunne høyre lyden av. Så kom det faen meg ein eller annan homo med ein mobiltelefon opp på sida av oss, og det jævla avratet spurde om vi ikkje for helvete kunne teia stille med den forbanna stolen vår i nokre fåe straksar. Needless to say, vener, vi vart faen meg sintare enn nokon gong før. Beint ut raudøygde vart vi, men tala pent og pynteleg til den satans nissen: “Kan du ikkje for helvete gå å hengje deg, din mongoloide klovn? Vi er faen oss borgarar i dette jævla stalinistlandet, og har all forbanna rett til å trille så mange føkkings stolar vi berre orkar og vil - heile jævla natta! Vi skal ta alle jævla stolar på det helvetes universitetet og trille dei midt over det stygge føkkings trynet ditt. Hut deg til helvete heim!” Og han forsvann. Men trur de faen ikkje den lange jævla bakken var full av føkkings svartsniglar, vi gjekk og trilla denne satans stolen midt i eit hav av alskens innmat, og den jævla fine broka vår vart jo faen steikhakki helvete fullstendig flekka av dette jævla skvipet. Så kom vi langt om lenge til toppen, og der hadde vi iallfall føremonen å kunne setja oss og kvile på stolen vi sjølve hadde funne. Men trur de faen ikkje ei jævla kjerring på ein føkkings sykkel kom trillande forbi, og denne jævla skreppa gav oss pinadøy det vonde auga! No klikka det så helvetes mentalt for oss, vi dytta sykkelen overende, banka den helvetes merra og pælma skrotten hennar langt faen ut i villnisset. “Takk til deg!” kauka vi.

Fytti helvete, vener, slik har det alltid vore. Det finst ikkje menneske så sparsame og fornuftige som oss, men dette blir vi dagstøtt straffa for! Vi hugsar ein gong barndomen, då var vi på antikvariatet til den jævla føkkings Wangsmo, sant, og den gamle gubben hadde noko av eit tilbod på g: Ein pose bøker for femti kroner! “No vel, gamlefar, gje oss posen!” Så slengde vi frå oss ein femtilapp og byrja pakke bøker opp i denne jævla tynne posen, hundre og femti føkkings bøker, så jævla taktiske skulle vi jaggu vera. Så gjekk vi nokre meter bortgjennom gata, og trur de faen ikkje den jævla plastposen brått byrja rivne! Men vi orka ikkje bøye oss, sant, så vi gjekk no vidare innover med denne helvetes lørva på slep, og det låg jo for helvete skjønnlitteratur i jævla haugar etter oss bortgjennom heile byen. Annankvar laurdag var det pinadøy likeins heime. Han der Peter Disington langt uti Jokkmokk skulle stendig halde festar, og sosiale som vi er laut vi trass alt møte opp. No fanst det snarvegar, sjølvsagt, men oftast vanta vi alkohol, så laut vi faen i helvete gå ned til Melhus føkkings sentrum fyrst, der kjøpte vi kanskje nokre six-packs, sant, men til desse tri berre éin pose, vi var då for helvete økonomar. Så byrja vi denne jævla femkilometers vandringa til det helvetes gardsbruket, og før vi var komne halvvegs hadde posen sjølvsagt rivna, så gjekk vi der og bar dette jævla ølet som sprikande føkkings staur. Dei gongane vi faktisk nådde festen, var vi alltid daudslitne og stupa før midnatt. Fy faen i helvete. Så var vi på butikken ein dag i førre veka, og der hadde dei jaggu eit heilt jævla brett med føkkings muffins til tjue jævla kroner. Og vi hugsa kor ofte ein muffins har freista, utan at muffins har funnest. Så vi kjøpte det digre brettet og drassa det med oss heim gjennom regnet. Ikkje éin gong har vi ynskt å eta av det. No sit vi her med muffins nok for ein jævla storfamilie, og har mest lyst til å pælme heile brettet i skallen på ein av dei faens tatrane uti gata her. Men kvifor gjer vi det ikkje? Jo, vi har då for helvete moral.