Kjellaren

For n-te gong har vi og Våge spela tevling, no var det krinsmeisterskapen i Midt-Trøndelag. Vi tenkte ikkje eigentleg unne det nokon tekst, men “einskilde” var som vanleg på pletten og masa. Det vil då seia Våge. Ein annan av våre svorne bidragsytarar, Jan Emil Græsli frå Flåklypa, ymta òg frampå: “Grattis m KM-seier, dog skuffande at d vantar referat hjå kjellaren.” Sånn, då fekk vi sagt det: Korporasjonen - Kvalen gjekk nok ein til topps. I fjor var marginane mikroskopiske, i år noko større. Vi leidde ikkje heile vegen, men hadde i grunnen planlagd å vinne. Fylgjeleg vann vi. På gamal vane, sant å seia. Med såpass mange “storspelarar” på startstreken, hadde vi iallfall gledd oss til å kjempe litt, jobbe for poenga. Men av 19 rundar fekk vi minus i éin, og det var den runden vi ikkje egga. Elles konsumerte vi og makker eitt stålegg i snitt per runde, men gjekk likevel i pluss då motparten parerte med tri, kanskje jamvel fire på si kappe. Dette blir såleis ingen lystig reportasje, men eit tankevekkjande skråblikk på ein krins i forfall.

“Korleis kjennest det,” spurde Grude, “å vera meister i Noregs beste krins?” Då lo vi godt. Midt-Trøndelag er ein kul krins, såpass kan vi seia. Sjølv i ei lita tevling som KM, finst det mang ein ivrig og interessant samtalepartnar. Nokre er meir karismatiske enn andre, så som Skalmerås og Paulsen. Desse bidrog i serleg grad til ei amper og engasjert stemning i lokalet, og skal ha all slags takk for dét. Så, når det verkeleg spissar seg til, reddar Våge enkelt situasjonen. Den infernalske bablinga hans kan passivisere sjølv rabiate deltakarar. I pausane er det durak, på kveldstid øl. Bula Macbeth samla ein heil herskare bridgespelarar laurdagskvelden, med verdsmeister Geir Helgemo i spissen. Hans heilage nærver hindra likevel ingen i å te seg som dei plar, Våge like frenetisk, Bogen like kald og Ringseth like tyrst som før. Byen Trondheim og ei tevling som krinsmeisterskapen, er ein populær samlingsstad for alle slag nomadiske hillbillies. Sjølve stilte vi altså med ein vestlending, Paulsen med ein same, Tøndél med ein søring og Geo med ein fiskar. Bridgehuset er ein kosmopolitisk arena, ein smeltedigel for ulike sedvanar. Dette kjem til syne i bridgen: Søringen Lindqvist har ein ganske annan stil enn til dømes fiskaren Skalmerås. Men garanterer dette mangfaldet nokon serskild kvalitet? Tilsynelatande ikkje.

Nei, vi er djupt såra og vonbrotne over feltet denne helga. Dei kan ikkje ha gjort mykje rett. Ei heller har det stort å seia kva ein gjer, for resultata på dei andre borda er likevel absurde og ueigna for samanlikning. Det er såleis fånyttes å skrive om spel, alle fornuftig poeng blir overskugga av sci-fi-soger. Av forretningsmessige årsaker skal de likevel få eit døme, vonarleg til gaman:

                 A10x
                 Jx
                 Jx
                 AKQ965

Kxx                            QJxx
AK8                            Q9xx
98                               Q7xx
J10742                       8

                   xxx
                   107xx
                   AK10xx
                   3

Det ligg ikkje i vår natur å sjikanere dei ufrivillig morosame, men Jørn Arild “King Kong” Ringseth er dyktig nok til å tole det. Her gjekk han heilt av skaftet. Våge sat nord og var gjevar i gunstig sone, han melde 1 grand. Vi freista Stayman, fekk to ruter og jekka ned. Det var no Ringseth kom på banen: Doblar. Eit tvilsamt tiltak når bordet er markert med major, men OK. Osvald Bogø plukka ut i 2 hjarter. Vi dobla sjølvsagt, og hadde nok sagt oss nøgde med dei fåe hundrelappane prosjektet ville kosta. Men Ringseth hadde andre planar: “Spæll sjøl,” heiter det, ein skal alltid spela sjølv. Her hadde han ein finfin femkortsfarge førebels umeldt; den laut på banen. Sjølv vi, som er konservative kva straffedoblingar vedkjem, kan skjøna makkers lynøks over 3 kløver. 1400 inn. 2 ruter var fort toppkontrakten vår veg.

Når makker stålegga, derimot, skjedde det så konvensjonelt at vi vel å spara dykk. Vi kunne nemnd ein 3 grand frå Stud måndagen, der kombinasjonen K10x til AJx gav tapar, endå motparten, aktuelt vi, spela rett opp i han. Men gratulerer til Våge lell, han vann då iallfall KM. På andre fylgde Molberg - Lund, deretter Aasan - Kippe. Fjerde og siste NM-plass er meir usikker, ettersom tallause feildublettar stendig var i sving. Men tilsynelatande blir det Simonsen, godt hjelpt av makker Lunnsa. For Ragnar Fraas, derimot, var det ei tung tevling. Han ser vi neppe på Lillehammer. For oss er det likesælt, vi skal fyrst og fremst kule han der nede. Sitja i baren med Helness, Roy og ein temperert sherry, med’ vi utan avbrot sjikanerer heimkrinsen vår. “Fy fader,” skal vi seia, “de skulle sett kva som hender der oppe i Trøndelag.”

“Regnme du har kontroll over dine oppgava førr turn.” Håkon Bogen var nådelaus som organisator framfor den store feriereisa - denne gongen til Bergen. Der gjekk “Stortevlinga” av stabelen, eit umåteleg populært og profesjonelt arrangement. Nivået, iallfall i den øvste pulja, burde skremme jyplingar som oss. Men makker Bogen, jyplingen framfor nokon, verka ikkje nemneverdig nervøs: “Eg ejo i slage,” konstaterte han kaldt. “Du e klar over mine brilliante resultata i d siste? Eg vart nommer to to gang i Bodø, ja. Og kva hadd eg på klubbkvelln på Mo samme uka? 67,5, ja. Etter at makker spellt bort 2 hjerter dobla sistespelle. Ka hadd eg før der? Siger i julebridgen på Mo.” Med ein slik ufeilbarleg makker, kva var då “våre” oppgåver? Jo, han hadde ingen koffert. Korporasjonen laut bera bagasjen hans som sin eigen. Men fyrst og fremst, meinte Bogen, laut vi trene, ikkje naudsynlegvis i fellesskap med han, ettersom det altså er vi som sug og han som rular.

Men greitt nok, det verka jo lovande. Vi tenkte ikkje i utgangspunktet ta denne turen, men makker kunne jamvel skilte med innlosjering. Han har nemleg ei syster, synte det seg, midt i byen. Vi har tidlegare omtala Reidun, men dette var altså ei anna ei. Susanne, heitte ho. Ho og sambuaren har ein eittromskåk i eitkvart bustadkompleks, der fanst det plass på golvet. Håkon, som gjerne gjer seg vanskeleg, røpa ikkje mange detaljar kva utflykta vedkom. Men vi, vart vi førespegla, hamna venteleg på steingolv. “Sjøl tar eg parketten,” proklamerte han. I realiteten var det langt ifrå så ille, vi fekk parkett båe to. Etter flyturen, som han skjønsamt guida oss gjennom, venta vi ein time på syster Susanne nede ved bryggekanten i Bergen by. Det er interessant å merkje seg, at Reidun, det desidert eldste av Bogen-syskena, òg er klårt snøggast. Men når Susanne fyrst kom, kom ho godt. Alt var tilrettelagd, informerte ho: Cola, snacks, sjokolade og chilinøtter var longo innkjøpt, men trongst det òg is, hadde sjappa på hjørnet lykkelegvis døgnope. Som venta var - is trongst. Noko over midnatt bar det ned i kiosken, i neste augneblink hadde Håkon konsumert ein halv liter belgisk sjokoladeis. Vi freista vi òg, men makta knapt ein fjerdedel. Neste morgon, då han krøkte seg opp or parketten og helsa på verda, var det resolutt og ivrig: “Eg treng brus.”

Brus vart det. Så kunne ein omsider spankulere bort til spelelokalet, eit fasjonabelt hotell i hjarta av byen. Vi stilte altså i meisterpulja, som samla 68 par. Ein del storspelarar, men òg mange grøne. Når det er sagt, byrja vi nokså grønt sjølve òg. Etter åtte spel hadde vi nesten hundre minus, men så snudde trenden:

10x
Q10xx
AQ10
QJxx

Bogen heldt desse korta. Han høyrde 1 ruter til høgre, sa pass sjølv, 1 spar, pass frå makker, hopp til 3 kløver frå opnaren, gjenmelding 3 spar og deretter 3 grand. Trur du det står? Det høyrer med til soga at motstandarane var to damespelarar. Makker var sjølvsagt tvilande til kompetansen deira, og heiv på ei hawaiidobling. Blålappen kom like fort, jekk rundt og hjarter ut. Ulykkelegvis dukka bordet opp med gåande sjukort spar og eit sideinntak, tolv stikk og 2200 ut. “Standard,” meinte Bogen, og kalkulerte med strøminus. Det vart ikkje eingong dét! Spelet var ein feildublett, med 55% som resultat. Litt tur lyt ein ha. Dei fylgjande rundane nærast hagla plussen inn, til ein brått var heilt i toppen av lista. Det hjelpte sjølvsagt å møte nokre noobcakes, så som “verdsmeister” Geir Helgemo. Han spela ein normal 1 grand, der salen fekk kringom åtte stikk. Geir tok fem. Helness kom til bordet og forhøyrde seg etter runden. “Er det muli å få så lite stikk?” spurde han skrattande. Så møtte vi Helness sjølve, og brende ein opplagd slem. Nokre points gav det likevel, for han dobla oss i 5. Tor “1050” Helness, det er det vi skal kalle han no. Ein tridje landslagsspelar, Boye Brogeland, egga ikkje fullt så hardt. Kona hans, derimot … “Vakke nå pluss å hennt der,” som makker ville sagt. Det vil seia, vi henta plussen, ho henta minus.

Salen var generelt fullspekka av alle slag “stjerner”. Det var jamvel henta inn utlendingar, sikkert for å heva nivået nokre hakk. Men vi vart ikkje overtydde. Serleg dei danske damespelarane saug nokså loddrett. Så møtte vi nokre bulgarar, dei bruka sterkkløver. Eller kråkkløver, som vi oftast kallar det. Med rette, skal vi saktens sjå:

AKx
QJx
AQ10xxx
x

Du høyrer 1 kløver til høgre. Det er anten ein vanleg 15-17-grand eller 16+. Gunstig sone. Kva no? Bogen har spela nok mot austeuropearar til å skjøna teikninga. Kjem motparten tidleg nok på banen, er dei ettertrykkjeleg føkka over slike opningar. Jo høgare, jo betre. Valet fall på 3 ruter, rein sperr. Neket bak laut doble med majorhanda si, og over 3 spar frå makkeren lyfte han pliktskuldigast til utgang, ettersom opnaren i realiteten framleis kunne ha nesten kva som helst. Hadde Bogen vore verkeleg kul, ville han sjølvsagt dobla denne hasardiøse kontrakten. Motparten hadde knapt nok majoriteten av honnørpoenga, og tri gonger trumf ut røska vekk det meste av voner. Men 200 var ikkje langt frå kassa.

Vi skal likevel ikkje kanonisere makker. Mot storleikane Ekren - Bentzen, til dømes, skulle han freista føre korta:

                 -
                 AQ10x
                 J9xxx
                 K10xx

10xxx                   KQJxxxx
xxx                        Jxx
xx                          Kx
Axxx                     Q

                Ax
                Kxx
                AQxx
                J98x

Det gjekk opning 3 spar i blodsona i aust. Bogen sat sør og passa førebels, som nord dobla vi opp i sistehand. Med den aktuelle fordelinga hadde pass vore optimalt, for 3 spar var opptil fleire beiter. Men Bogen melde 3 grand, greitt nok. Spar kom ut, det var relativt kritisk. Utspelet gjekk til knekt og lasj, i neste stikk kongen til esset. Så spørst det kva tankar ein gjer seg. Vi, som er nokså keisame av oss, ville fort freista ruterkappen. Om han ryk går du fire beit, men det får så vera. Bogen, derimot, tenkte leger enn som så. Kontrakten såg temmeleg normal ut, tykte han. Etter som aust alt var markert med heile 6 honnørpoeng for blodsonebodet sitt, hadde han sikkert ikkje ruterkongen i tillegg. No fekk Bogen trua: Dersom heile salen tok ruterkappen og gjekk fire beit, vart det bra om han berga med tri. Ut frå dette resonnement skulle han no kæsje sine seks stikk og pakke saman. Det fordra hjarteren i boks, og sjølvsagt, tenkte Bogen, var lengda framfor bordet. Så han tok for hjarter ess, spela liten til kongen og liten til tia. Diverre sat knekten bak. Bentzen tok dei fem resterande sparstikka og spela liten ruter. Opp på esset. No fekk Ekren for kløveresset sitt, før Bentzen tok den femte beita på ruter konge, som frå byrjinga sat dobbel i kapp. Kontrakten var altså ubeiteleg, men beit vart det i hopetal. “Standard,” meinte framleis Bogen.

Dette var forresten ikkje einaste gongen makker trødde feil i føringar. Han trudde trumfen sat skeivt i ein iskald 5 kløver, og fekk hakeslepp då spekulasjonane synte seg gale. Tri beit. Ein annan utgang var dødsdømd frå byrjinga, men éi beit vart fire med Bogen ved roret. I 4 spar, derimot, var han flink: Dei overtydande boda narra motparten frå å doble. 250 ut var ingen katastrofe, dei fleste vart hekta mange steg lægre.

Til slutt eit spel med oss sjølve i hovudrolla. Det gjekk vesentleg betre:

                 KQ
                 Axx
                 xxx
                 98xxx

xx                            J10x
K9xx                       Jxx
Jx                            AK10xxx
Q10xxx                  K

               A98xxx
               Q10x
               Qx
               AJ

Boda var nokså enkle: Som sør opna vi 1 spar, 1 grand frå makker, 2 ruter innpå og 2 spar frå oss, som avslutta meldingsforlaupet. Vest sørva ruterknekten, aust stakk over og freista kløver konge. Det var dårleg motspel. No stakk vi med esset, spela spar til konge, dame og ruter mot handa, som vanta snøgge inntak. Aust kom inn. Ein hjarter derifrå ville halde oss på ni, noko som for så vidt ser greitt ut. Ein har tilsynelatande tri topptaparar og eit ekkelt hjarterval for åtte eller ni. Men vest spela ny ruter, vi trumfa med nia og tok ut siste trumfen. Kløver knekt sleppte vest inn. Han tyktest føkka. Hjarter blir til favør og kløver ti etablerer to hjarteravkast. Løysinga ligg sjølvsagt i ein liten kløver; då har vi framleis hjartertapar. Men den stakkars tosken vona vel makker hadde hjarterdama, hjarter vart iallfall spela. Knekten og esset, før trumf til botnen enkelt skvisa han i kløver og hjarter. Ti stikk til bokføring. Brent utgang, men OK score i partevling.

Eitt godt spel heldt likevel ikkje til pallplass, vi nøgde oss med knappe middels. Rakettane Tor Bakke - Jim Høyland vann framfor Thomas Carlsen - Thor Erik Hoftaniska, med Baard Olav Aasan - Geir Enge på ein hyggeleg tridjeplass. Med unnatak av innflyttaren Stor-Ugge, greidde ingen frå den korporative omgangskrinsen å hevde seg. Nei, sant å seia saug også dei, just som Bogen. Lesaren, til dømes, drog heim i skam. Han vann ikkje eingong festen. Når det er sagt, var det som vanleg triveleg å møte att nokre gamle kjenningar. Skalmerås, til dømes, tok oss med på restaurant. Erik Eide skraut av skorne våre. Alle brørne hans var der, Harald i lag med Måkestad, siderkongen. Nokon sider vart det likevel ikkje. Derimot brus, is og meir brus. Ei helg i lag med Bogen, det tek på helsa. Ikkje fekk vi sova heller. Parketten takla vi fint, det var verre med kaklinga: “Hør her, mister, ein kul ein eg hadd på nettet.” “Såg du kossn eg eid i 3 spar?” “E man kul, så e man kul. E man dåli, så e man dåli.” “No ska du lær.” Ikkje eingong på heimturen heldt han kjeft. Skravla gjekk samanhengande heilt til Trondheim. Sanneleg møtte vi ikkje att han neste dag òg, då på Glufshaugen. “Nån sugd,” fastslo han, “deriblant ikke eg.”

Det er ikkje mange dagane sidan vi sjikanerte Allan Livgård. No kan vi derimot gratulere, høgt og tydeleg, han og makker Bodil Nyheim Øigarden med andreplass i det prestisjetunge KM mix. Ingmund Bjørkan og Hilde Meland fylgde eit stykke etter, medan vinnarane Reidun Bogen og Ivar Ræder var fullstendig usårlege. Vi ana ikkje at Reidun, Håkons eldre syster, hadde instinktet i seg. Men ein skal visst ikkje kimse av nokon i denne ætta.

Vi, derimot, gjekk på ein stygg smell. Makker Gerd Rakne spela stort sett stødig, men vart kanskje litt passiv i det lange laup. Vi kompenserte med eit par drastiske overmeldingar, førde korta suboptimalt og betala ut 800. Det var likevel ei nitriveleg tevling, med mang ein hyggeleg passiar i og mellom rundane. Fleire kjende mixstorleikar deltok, så som noregsmeistrane Sissel Sneve og Kjell Helmersen, dei tidlegare krinsmeistrane John Arthur Paulsen og Liv Marit Grude, Tåkeheimens Haldis Guttormsen og Hans Arne Forseth, gamlemor Aa og barnebarnet John Vegard og velkjende Ivar Berg og Tove Stoen. Ingen av desse nådde heilt opp, men bidrog til ei morosam oppleving. Det hjelpte at Simonsen var bortreist, Haugen heldt seg heime og Forfot, som visstnok hadde sett ein tusenlapp på korporativ siger, ikkje fanst å sjå. Vi er leie for tapet vi påførde han, men tykkjer ikkje han burde drive hasardspel i utgangspunktet. Vi har ikkje eingong nokre hender å presentere, utom kanskje den der Ivar spela inn Helmersen. Men ved nærare ettertanke innser vi, at dette potensielt kunne lesast som eit hån av Helmersen, noko vi absolutt vil unngå. Som han sa til oss då vi treftest denne føremiddagen: “Eg blir så glad når eg ser dykk.” Dette i motsetnad til våre meir jamaldra “vener”, som nyttar eit kvart møte til å rundjule oss - verbalt, vel å merkje. Men til saka: Korta var flate og keisame, dessutan skjemst vi og ynskjer ikkje utdjupe. Som vanleg er innan bridgen, var tevlinga i grunnen uinteressant sett i høve til den store etterfesten.

Som så ofte var det nettopp Livgård som inviterte, godt hjelpt av sambuaren Petter Eide, medan tridje innbyggjar i huset, Simonsen, altså var bortreist, sikkert i protest. Han er, som de veit, lite “festleg” av seg. Det vart etter kvart nokså folksamt i lokalet, men aldri slik at vi miste oversynet. Det var nokså lett å fylgje tråden i Våges utbroderingar, skjøna Paulsens aggresjon og Kroghs vitsar, lell om dei sistnemnde ofte krev litt tankegang. Han slo i bordet med ein ny ein: Fotballspelaren Vidar Riseth har ein far tilknytt blindeforbundet. Kva heiter denne? Jo, Harald Riseth. Vidare heldt Guttormsen ein liten leksjon frå sin eigen ungdom, då ho fungerte som ein slags stilfull junkie i det lokale bridgemiljøet. Paulsen, derimot, kommenterte karrieren som styrkelyftar, noko vi lydde sers ihuga til. Det store samtaleemnet er likevel bridgen, og mange spel frå fjern og nær fortid skulle dissekerast inntil det motbydelege. Eitt av dei som valda mest furore, var fylgjande med Morten Haugen i hovudrolla:

J10
Q108xxx
Kx
xxx

Det skriv seg frå Heimdal sist torsdag, der vi sjølve var Haugens makker. Oppgåva er heilt enkel: Makker opnar 1 spar i ugunstig sone, pass og din tur. Kva byd du? Haugen valde ein veiklyft i spar, 2 hjarter, med den uheldige konsekvensen at vår eigen soneutgang i hjarter forsvann til føremon for motparten sin doble minortilpass. Vi forsvara Haugen og kalla det eit kult bod, men folket elles var nådelause i kritikken. 1 grand, meinte dei, heitte sjølvsagt bodet. Det meiner vi òg, men gjorde det vi kunne for å reinvaske han. Til inga nytte, altså. “Haugen sug,” det var alt vi høyrde heile kvelden. Stakkars Haugen, som alle skal sjikanere. Denne gongen var han heldigvis fråverande, og får neppe vita kva som vart sagt. Med mindre, sjølvsagt, einkvan legg det ut på nettet.

Det var med ei viss misnøye vi innsåg, at festen for vår del var helvetesdømd nesten før han byrja. Med oss hadde vi nemleg ei flaske vin, gjeve oss av Studentenes BK som symbol på vår såkalla flaks. Dette oppfatta vi som ein hyggeleg gest, men skjønar no kva utspekulerte baktankar styret hadde: Dei vil ha oss i fortaping. Vinen smaka svovel, men vår sparsame natur hindra oss i pælme han ut stoveglaset, som vi kunne ha lyst til. Alt skulle drikkast. Fylgjeleg tok vi tidleg kveld, vakna tilsvarande tidleg, sette oss og skreiv dette rælet. Vi gjev oss ikkje så lett! Nei då, vi gler oss allereie til neste fest. Då skal vi klikke mentalt og pælme alle ut vindauga.

Vi har spela vårt av julebridge, men er godt nøgde når dei meir ordinære tevlingane no byrjar på att. Heimdal og Stud er godt i gang, og seinast i går var det krinskamp. Vi tenkte stå over fyrste halvrunde, då Forfot insisterte på å spela. Men utpå ettermiddagen ringde han og hevda lide av svevnløyse. “Så de får vikariere,” sa han. “Kanskje eg kjem til andre helvta.” Som sagt, så gjort; vi stilte gladeleg opp.

Motstandaren var det dyktige Livgård-laget, med ankerparet Livgård - Eide ved vårt bord i fyrste halvrunden. Allan “Baywatch” Livgård er nesten like populær som oss sjølve, vi sette oss difor i lukka rom, utom rekkjevidde for autografjegerane. Makker var Simonsen, framleis rasande etter spelinga kvelden før, der vi tråkka på ein utgang. Så kom fylgjande thriller, då tagde han endeleg:

AQJ
xx
AJ108x
AQ3

xx
AQ
96
KJ109862

Som nord opna makker i 1 ruter, vi melde 2 kløver med plan om å gjenta fargen. No kom jumpet til 3 grand, vi fylgde planen. Over vår 4 kløver kontrollmelde makker ruter og vi hjarter, før Blackwood og ein storeslemsinvitt parkerte oss i 6. Ruter sju ut frå Livgård. Vi spurde kva utspel dei bruka, og fekk det forventa svaret: “Kryptiske.” Tidlegare den kvelden hadde Eide underspela eit ess og sørva tia frå konge, knekt, ti fjerde, medan Livgård spela dama frå konge, dame, knekt femte. Så ingen ana kva rutersjua var. Visse teoriar kan ein like fullt produsere: Singel eller dobbel, det var det fyrste som slo oss. Båe delar verkar originalt etter storeslemsinvitten, men ser ein litt på tilhøva, er ruter nokså kritisk. Spar, til dømes, kan ein berre sleppe, om han ryk til kongen kaste ein ruter på spar og stela god ruteren med hjarteravkast. Det funkar jamvel med 4-2-sits. No kan ein derimot ikkje ta nokon sparkutt utan risiko for kjapp beit. Ein skal løyse ruteren med éin tapar og fire stikk, og spar ess kan ein trengje som inntak i bordet. Som vi skal sjå, blir hjarterkappen neppe noka løysing.

Vi bestemte oss for å tru på utspelet, altså anten singel eller dobbel. Fylgjeleg sit båe honnørane bak. I fyrstnemnde tilfelle er det dumt å sleppe ruteren, så vi stakk med esset i fyrste stikk. Vi la ned trumfesset og spela trumf til knekten. Han sat rundt. Så ruter ni til liten, liten og dama. Hjarter i skift. Korleis spelar du no? Jo, planen ser rimeleg ut: Opp på esset og trumf til dama, ruter knekt som får sigle om han ikkje blir dekt. I så fall er du føkka: Det var nemleg eit eksklusivt utspel, ruter sju frå konge, sju, liten. Det skapa ein illusjon vi saktens var fanga i. Heldigvis gjekk det annleis i praksis, for han stakk med kongen på ruter ni mot bordet. No kom sparen i vinden, og vi lika oss heller dårleg: Kva var så dette for lureri? Sjua frå kongen dobbel eller konge, dame fjerde? Vi satsa på det fyrste, stakk med esset og drog ruterknekt. Heldigvis kom dama på, vi kleima tolv.

Vi var langt frå feilfrie i denne kampen, men Livgårds ruterkonge skuffa mest. Er ein kul nok til å finne utspelet, bør ein greie å fylgje opp. Som rimeleg er, gjekk han rett heim etterpå. Inga feiring etter slike egg. Forfot, derimot, sat i baren, underleg kvikk til svevnlaus å vera. Øl drakk han òg, den jævelen, smilte og flira og kosa seg stort. Då vi konfronterte han med dobbeltmoralen, flira han berre meir. Så lat det med ein gong vera sagt: Dette året blir just som det førre, berre sintare. Vi skal sjikanere det utysket halvt i hel. Det same gjeld Simonsen - og Haugen! Kort sagt, eit helvetes år.

Korporasjonen Kjellaren vakna tidleg fyrste nyttårsdag, utkvilt og motivert for nok eit arbeidsår. Vi er byrge når vi proklamerer, at her vart ikkje éi krone bruka på rakettar og krimskrams, ei heller sendt til fattige og halte - alt gjekk i klubbkassa. Nyttårsaftan feira vi spartansk, romjula likeins. Vi er fyrst og fremst kvardagsmenneske, og gler oss til å byrja arbeide igjen.

Which reminds us, sume har arbeidd i jula òg. I går såg vi endeleg fruktene. Ytterlegare fire svarsett vart sende inn til nøttekomiteen vår, som høveleg innan fristen. Dette gler oss storleg. Vi frykta den same fadesen no som før, der Berg og Reistad berre hadde gudane å tevle med. Men i 2007, mot alle odds, gav folket sin respons. Menneske av kjøt og blod, som dei seier. Dette bar svara preg av, men innsatsen var langt betre enn ein kunne venta i Noreg av i dag. Folk har ein tendens til å resignere ved den minste utfordring, men her har dei verkeleg stått på og gjort ein innsats. Utanom Berg, då sjølvsagt, som tok det meste på refleksen. Det blir likevel spanande, for her kan allting skje.

I tillegg til nemnde Berg, bonden frå Meldal, og den austlandske sinologen Reistad, svara fire blad Grude. Vesle Tor Eivind og mor Marian samarbeidde og sende eitt sett. Mora bruka rutinen, guten datakunnskapen. Eller som Marian sjølv sa det: “Han ha såtti å søkt på datann og bala, mens e ha såtti å sitt og sagt “Sjå på dæ, sjå på dæ, sjækk dæ, sjækk dæ …” D e han som ha vårri datamainnen.” Eit anna sett kom frå Hilde Grude Borgos, kusina til Liv Marit, og ektemannen hennar, Jan Terje Kvaløy. Hyggeleg med nokre nye andlet. Sist, men ikkje minst, kreka Bogen inn eit svar. Over MSN, sjølvsagt, han orka ikkje anna. Vi hadde ikkje heilt trua, men han meinte det vart enkelt: “Så e eg ganske så go åsså da, såe … binok mang rette. Me mindre du diskopp sånn der spm om ett eller anna idiotisk om ett eller anna hattifnattland, Usbekistan ellernå. Høgste fjelle der, f.eks., da e man på tynn is.” Men som han sa: “Regnme d deles ut stilpunkter òg.” Ja, kanskje det, kanskje det!

Som vanleg tek vi ein systematisk gjennomgang av spørsmåla, ser på svara til dei einskilde og oppsummerer avslutningsvis. Noko var smått diffust, vi skal freista forklåre så pedagogisk som mogleg.

Spm. 1: Egge. Garden ligg i Steinkjer. Olve på Egg var ein kjend mann, han gifte seg med Sigrid Toresdotter, men vart ulykkelegvis drepen. Av sjølvaste heilag Olav, som i god kristen tradisjon gav kvinna ein ny ektemann, Kalv Arneson. Han og svogeren, Tore Hund, valda kongen banesår på Stiklestad. Fullt fortent. Dette visste alle, med unnatak av Bogen. Han svara blankt.

Spm. 2: Vitebsk. Målaren var Marc Chagall, ein personleg favoritt. Jøde er han òg. Her var det mange forslag. Frå Grude-ætta kom Wrocław i Polen og Šiauliai i Litauen, der vi faktisk har vore. Reistad freista Odessa, det likna ikkje sanninga. Bogen svara blankt. Berre Berg hadde rett, han tek såleis leiinga.

Spm. 3: Tunguska. Interessant hending, det der, og alle skjøna teikninga. Vel, Bogen svara blankt.

Spm. 4: Ismoil Somoni-toppen. Litt varierande stavemåtar her, men vi godkjenner det meste. Fjellet ligg iallfall i Tadsjikistan. Bogen svara blankt, han heng litt etter no. Dei andre visste kva dei dreiv med. Reistad får stilpoeng for kyrillisk.

Spm. 5: Chagos-arkipelet. Desse yndige øyane har ei interessant soge, vi er overlag spente på framtida. Bogen svara blankt, resten hadde rett.

Spm. 6: Thimpu. Vi spurde etter hovudstaden i Bhutan. Med unnatak av Bogen, som svara blankt, visste alle kva det handla om. Men Reistad var kjapp og skreiv “Bhutan”. Vel, vi lèt tvilen koma han til gode, det var nok berre slurv.   

Spm. 7: Vientiane. Elva var Mekong, stupaen heitte Pha That Luang. Bortsett frå Bogen, som svara blankt, hadde alle riktig svar.

Spm. 8: Ryugyong Hotel. Eit staseleg, men aldri heilt fullførd bygg sentralt i Pyongyang. Reistad og Berg svara aldeles korrekt, men Grude-ætta laut ha trudd det var byen vi spurde etter. “Pyongyang”, svara dei. Når vi godkjende Reistad sitt svar på spm. 6, lyt vi vel akseptere dette òg. Men vi likar det ikkje.

Spm. 9: Attu, AL. Vi skulle rimelegvis til Aleutane, den lange øygruppa i det vest- eller austlege Alaska, alt etter som ein ser det. Datolina ligg i lendet. Berre Bogen svara blankt, dei andre tok det glatt.

Spm. 10: Dawson Creek. “The Capital of the Peace” ligg nær Peace River i British Columbia, men har ingen samanheng med ungdomsserien Dawson’s Creek. Dette visste publikum, som vanleg bortsett frå Bogen. Reistad var diverre litt upresis, og føydde til genitivs-s-en i svaret sitt. Det gjev minus i mergen.

Spm. 11: Aberdeen, WA. Kurt Cobain laga songen “Something in the Way” om opphaldet under brua, på plata Nevermind blir låta fylgd av den uannonserte “Endless, Nameless”. Dette visste Reistad og Berg, men båe Grude-konstellasjonane var diverre på villspor. Dei skreiv “Grand Rapids”, heimbyen til Anthony Joseph Kiedis i Red Hot Chili Peppers. Dei har då to feil og éin tvilsam, Reistad berre éin feil, men dertil to tvilsame. Bogen er i trøbbel, han svara blankt på nytt. Berg tykkjest usårleg så langt.

Spm. 12: Phoenix, AZ. Vår før omtala favorittartist Nick Cave covra den kjende songen “By the Time I Get to Phoenix” på plata Kicking Against the Pricks. Her trødde Bogen til: “Vavel på 12/13 ellernå. Føniksn.” Det visste nok dei andre òg, så han stikk ikkje veldig ifrå. Men gratulerer til Bogen, eit velfortent punkt ærleg opparbeidd.

Spm. 13: Iquitos. Byen ligg midt i den peruanske regnskogen, heilt utan vegforbinding. Det fann dei fleste ut av. Men ikkje Bogen, som retretterte til sine sedvanlege blankliner.

Spm. 14: Shag Rocks. Denne fall seg vanskeleg. Ekteparet Borgos og Kvaløy påpeikte som sant er, at øya Cormorant Island strengt teke er kalla opp etter skarv, men vi spurde etter “øyar”, altså fleirtal. Så føreslo dei Crozet-øyane og Macquarie, som strengt teke har same namn som to skarvartar. Men i dette høvet er fuglane oppkalla etter øyane, ikkje motsett. Crozet og Macquarie var personar. Det som burde avslørd oss, var nok bruken av ordet “skjer”, som kom etter kvart. Macquarie, til dømes, er ei nokså stor øy. Shag Rocks, derimot, er verkeleg skjer, berre nokre svarte steinar midt på havet. Reistad var heilt på bærtur, han svara “Tristan da Cunha”. Berre Berg greidde prøva, Bogen passa på nytt.

Spm. 15: Axum. Vi leitte etter paktarken, som nokre etiopiske kristne hevdar ha ståande i eit kapell nettopp i Axum. Det visste alle, sikkert Bogen òg. Han svara like fullt blankt, venteleg for å tøffe seg.

Spm. 16: Tsjadsjøen. “1500 m²”, skreiv vi, altfor kjapt. Det skal sjølvsagt vera km², noko det velutdanna ekteparet Grude Borgos Kvaløy var kjappe med å påpeike. Vi bed om orsaking. Men bortsett frå Bogen, som svara blankt, hadde alle rett. Det forventa vi strengt teke.

Spm. 17: Pine Gap. Her var vi i den australske ørkenen, nær småbyen Alice Springs. Satellittstasjonen heitte altså Pine Gap, det visse dei fleste. Men Reistad, stakkar, hyla “Smolensk”. Vi veit ikkje kor han tok det frå, men feil var det iallfall. Dette kan bli alvorleg for lesaren, for no ligg han meir eller mindre likt med kystsamane. Bogen svara blankt.

Spm. 18: Antipode-øyane. Det finst så mange antipodar, men berre desse har namn etter posisjonen. Bogen svara blankt, resten trefte blink.

Spm. 19: Ballybricken. Men vi godkjenner Limerick, som ligg i nærleiken. Ei litt hard nøtt, di meir det gler det oss at så mange greidde henne. Alle, faktisk, bortsett frå Bogen, som i kjend stil svara blankt. Artisten var rimelegvis Dolores O’Riordan, tidlegare frontfigur i The Cranberries.

Spm. 20: Ulvik. Denne skuffa oss litt, vi trudde Olav Hauge var ein kjend mann, ikkje berre for Ivar. Men både Grude-ætta og Reistad svara “Jølster”, som rett nok òg har nokre frukttre, men fåe lyrikarar å skilte med. Bogen kompletterte lista med sitt nittande blanke felt.

Dette gjev fylgjande utsyn: Både Reistad og familien Grude hadde fire feil  og eitt upresist svar, så dét går opp i opp. Men Reistads halvfeil på spm. 10 gjer at resultatet likevel tippar i Grudes favør. Dei tek då andreplassen, med 16 poeng eit godt stykke attom Ivar Berg, som ikkje berre hadde tjue rette, men dertil briljerte med ei stor mengd ekstraopplysningar. Reistad tek tridjeplassen, medan Bogen, trass i tallause stilpoeng, definitivt underskriv lista. Altså: Berg får gevinsten sin som lova, ein heilaftan i kjellaren med valfritt fylgje. Når det gjeld andrepremien, dei 10.000 kronene, har vi noko av eit problem. Det vart jo ikkje éin, men fire om denne vesle summen. Skulle vi delt han mellom dei, ville ikkje den einskilde fått stort meir enn smular. Det blir difor inga utbetaling. Gryna går opp i … spinninga. Men heider og ære, det får dei plenty av - Hilde og Jan Terje, Tor Eivind og Marian. Og skulle dei forville seg til Trondheim, er dei sjølvsagt velkomne til ein pow-wow i kjellaren. Reistad mottek ei t-skjorte, signert sekretariatet med staseleg skrift.

Korporasjonen Kjellaren vil ynskje dykk alle godt nytt år, og takke deltakarane så mykje for innsatsen. De har imponert. Velkomen attende i påska, til nye nøtter og blanke ark.