Kjellaren

“Einskilde” har etterlyst meir variert journalistikk på denne sida, og faktisk truga med boikott om vi ikkje etterkjem krava. Kjellaren er naturlegvis ikkje avhengig av lesarane; i grunnen skriv vi akkurat kva vi vil når vi vil det. I god kristen tradisjon skal vi likevel glede våre medmenneske, og presenterer såleis ein tekst om bridgens rake motsetnad - brettspelet sjakk.

Vi har inga djup forståing av denne idretten. Sjakken fordrar mykje av utøvaren, ein intens konsentrasjon vi er relativt framande for. Bridge er mest ein vanesak. Like fullt les vi sjakken i avisene, for alle desse sylskarpe sovjetarane har ein stil vi ovundrar. Kramnik, Morozevich, Mamedyarov, Aronian … Lista er uendeleg. Men nye namn kjem òg til, Noregs Magnus Carlsen er vel fremst i så måte. I vår eigen omgangskrins finst ingen av hans kvalitet, men til vederlag to svorne Carlsen-fans: Våre gamle vener Erlend Gaustad og Frode Grøtheim. Fyrstnemnde har lenge spela sjakk som hobby, hovudsakleg på nett, eventuelt live mot lågpanna motstand. Ved reint tilfelle trefte han ein gong John Våge, jarnvegsarbeidaren kjend fyrst og fremst for sine bridgemerittar, men i ungdomen visstnok ein habil sjakkspelar. I fjor vår stilte vi lokale til disposisjon for ein spanande oppvisningsmatch, Erlend Gaustad - John Våge. Dei spela berre eitt parti, det enda remis etter stålegg frå båe sider. Gaustad, openbert misnøgd med resultatet, skulda på vesentleg alkoholinntak både før og undervegs i kampen. Han har difor masa om revansj, eit ynskje Våge oppfylte nokre veker attende.

Vi var nok ein gong arrangørar, men flytte no det heile til eit offentleg stelle. Såleis, tenkte vi, kunne spelarane få den merksemda dei kanskje fortener. Ikkje dimed sagt at noko stort publikum flokka seg kring bordet, men triveleg var det i alle fall. Før nemnde Grøtheim, ein nybyrjar ivrigare enn dei fleste, heldt seg typisk nok heime. Men Gerhard Henning var der, like frå Olsen-garden på Hølonda, dertil Åsmund Forfot og Baard Olav Aasan. Båe desse har visstnok sjakkrøynsler. Aasan spela jamvel eit parti mot Gaustad, det enda uavgjort. Men den verkelege spaninga skulle ikkje no avgjerast med eitt einaste slag. Gaustad føreslo blitz, fleire korte parti, og hadde til dette serskilde høvet kjøpt ei flunkande ny klokke, “Kramniks Choice”. Fem hundre spenn kosta herlegdomen, som diverre var for avansert til å fungere i lengda. Men speling vart det like fullt. Det fyrste partiet tok Gaustad heim, rett nok etter eit feiltrekk oversympatiske Våge motvillig lét han reversere. Det neste vart remis, og Gaustad var alt i gang med orsakingane: “Eg byrjar bli ør i hovudet,” hevda han, og hadde for syns skuld teke nokre øl. Men vi har sett han lys vaken og oppegåande etter atten halvlitrar, og kjøper ikkje utan vidare alt han seier. Det var i alle fall ei kurve i bratt fall, for det siste partiet tapa han så det song. Då stod det i praksis uavgjort. Dei avslutta med nokre uhøgtidelege “analyseparti”, utvikla etter kritiske stillingar i dei føregåande partia. Kanskje tel ikkje resultata derifrå, men Gaustad vart iallfall nedsabla. Dette endå han hadde proklamert siger på førehand.

Våge gjekk derimot nøgd ut or matchen. Han hadde ikkje spela sidan førre gongen dei møttest, men tok det på rutine og soliditet. Gaustad godtek ikkje utan vidare nederlaget, og har allereie byrja fabulere om nok eit returoppgjer.

Då, lova han, skal Grøtheim koma. Han er ingen velrøynd spelar, men studerer sjakk nærast på heiltid. Det har han tid til der han sit, stillsleg mediterande på loftet i Lauvsetvegen. Vi var innom den unge grisen her om dagen, og trur de sanneleg ikkje han baud oss på sjakk. Vi hadde ikkje samvit til anna enn akseptere, men overtydde ikkje nettopp med spelinga vår. Teoristerk som han no er vorten, lét ikkje Grøtheim seg imponere av vår engelske opning. Nei då, han feia oss av brettet. Men litt tid tok det faktisk. Som han sa: “De fekk til eit sluttspel, fall ikkje innleiingsvis, som eg vel hadde venta.” Kva gjev de oss? No når vi fyrst har høve, syner vi til Grøtheims eminente heimeside, http://sofagrisen.net. Merkeleg nok er det enno ukommentert, det faktum at han slo oss.

Sjakken har inga framtid i det korporative idrettslaget, men kan iallfall gjera nytta si som avveksling frå bridgen. Vi gler oss til neste oppvisningsmatch, der alle lesarar naturlegvis er ynskte mellom publikum. Kven sug minst: Gaustad eller Våge? Enno er frega open.

Så er seriemeisterskapen endeleg over for i år, og vi i kjellaren har “gleda” å oppsummere det heile for publikum. Ein har då som vanleg spela i fire divisjonar, med fleire og fleire meir og meir folkelege puljar di lenger ned ein kjem. Vi gratulerer Morten Haugen med ein finfin sjuandeplass i tridjedivisjon på Sjøåsen, Per Nordland med opprykk i Trondheim. Well done. Litt meir imponerande trass alt, er nok namdalslaget Ringseth sin siger i den aller høgste pulja, fyrstediv i hovudstaden. Gratulerer til Jørn Arild Ringseth, Per Arne Flått, Espen Lindqvist, Petter Tøndel, Ragnar Davidsen og Frode Nybo med gullet, suverent framfor fleire verds- og noregsmeistrar, såkalla ekspertar, gamle ringrevar og slitne kverulantar. Sterkt.

For oss var det andredivisjon som galdt, og vi skal ikkje skryte på oss nokon stor innsats der. Heller ikkje makker glitra. Men når alle andre var omlag like dårlege eller endå verre, heldt det til pallplass og mykje heider. Heimdalslaget Hornslien vann og får spela fyrstedivisjon til neste år, vi gratulerer også desse: Bjørn Morten Mathisen, Einar Asbjørn Brenne, Øystein Lerfald, Aksel Hornslien og Olav Arve Høyem. Våre vener Reistad og Simonsen var så uheldige å rykkje ned, lykke til på Sjøåsen.

Det er like fullt ei triveleg tevling, for folk ein ikkje elles ser så mykje til, kjem i hopetal til byen og morar seg. Bridgen byrja fyrst på laurdag, men Reistad susa inn fredag formiddag for å freista SNES-en. Vi unnar ikkje denne happeningen nokon eigen artikkel denne gongen, for spelinga var såpass nedrig at ingen eigentleg ynskjer vita det. Men Lunnsa, Fraas og Bartnes stakk òg innom, dei hadde jamvel kjeksar med seg. Eide og Simonsen kom etter oppmoding, Bogen på eige initiativ. E man kul, så inviter man seg sjøl. Det vart altså nokså trongt i kjellaren, men det korporative hjarteromet var som vanleg grenselaust. Lunnsa køyrde oss til byen etterpå, der ein betre middag vart innteken på fasjonable Monte Cristo. Så skulle Grude, mest til ære for Reistad, baka kake til selskapet. Kaka var god, det vart ein triveleg aftan i Fraas og Ebergs stilfulle residens. Der fekk ein fylgje fyrstedivisjonen på opptil fleire dataskjermar samstundes. Håkon Kippe gjekk som vanleg i fistel, no med selskap av barndomshelten Aasan. Det vanka ikkje mange godord til oss andre, som nok helst burde vald ein annan hobby.

Vi var vakne og på plass til nattkampen. Alt der byrja egginga. Her fekk vi sjansen til å briljere, men vasa det som vanleg vekk:

KQ9x
Q
Qxxxxxx
x

Vi høyrde makker opna 1 grand. No byrja vi med Stayman, men det fanst ingen firkorts major. Vi melde ruter. Då svara makker 3 hjarter, cue, og vi, som ikkje hadde store trua på slem, melde 3 grand som ein mogleg stoggestad. No hadde vi iallfall presentert nokre alternativ, og var godt nøgde då vi såg makker plukke ut i 4 ruter. Det var sikkert bra, tenkte vi, å unngå granden. Så vi lyfte berre til 5. Men stogg no ein augneblink og lyd til makkers bodgjeving: Han melde 4 ruter, ikkje 4 kløver. Ergo er han utan kløvercue, og handa vår har vakse frå hundehus til slott. I ettertid ser vi kva vi burde gjort, rett og slett freista Blackwood. Har makker fire essverdiar, er 6 ruter nesten garantert nedlegg.

Axx
AJx
AK9x
Jxx

Var sjølvsagt akkurat det han hadde. Berre eitt par nådde slemmen, det var Aasan - Enge. Sistnemnde jumpa rett i 5 ruter etter Stayman, då lyfte makker på pansertilpassen. Den praktiske lina funka altså godt, men også vi hadde sjansen.

Vel, lat oss no ikkje bli sjølvopptekne. Når ein spelar på lag med andre, er det interessant å studere også deira innsats. Både Noreng - Tilset og Kippe - Berg trona over oss på butlaren, men Kippe hausta likevel ikkje skryt for alt han gjorde. Fylgjande tok kaka:

A98x
Kx
A98
Axxx

Det held vel til grandopning. Når makker lyfter til 4 grand, kvant, kva held det til då? Jo, ein enkel pass. Men Kippe hadde andre planar. Dårlege grandkort, tenkte han, og skulle freista finne fargeslem. Han baud 5 kløver. Erik Berg, som heldt ein flat sekstenpoengar, tykte ikkje han kunne anna enn lyfte. 6 kløver trong berre kløveren 3-3, spardama høgst dobbel i kapp og fire stikk på kongen dobbel til ess, dame, ni fjerde. Slik sat det uheldigvis ikkje; to beit.

Uflaks er naturlegvis eit stort problem mellom gode spelarar; det sit ikkje alltid som ein trur. Inkje å gjera med det, trøyst dykk med det. Vi rundar av med eit anna spel i klassa “uheldig”, observert på åskodarbenken laurdag ettermiddag:

Kx
KQx
AQ10xx
K10x

xx
A10x
Kxxx
AQxx

Sjølve stod vi altså over denne kampen, og fekk såleis ikkje sjansen til å egge. Bogen - Johansen, derimot, synte til fulle kva dei er gode for. Som sør opna Johansen i 1 kløver, og lyfte makkers 1 ruter til 2. No kom kvasibodet 2 spar, forklåra som “dårleg spar” eller liknande. 3 ruter synte vel ein ordinær minimum, men Bogen kika vidare på slemmen med endå eit kvasibod, 3 hjarter. Nok fekk vera nok, tenkte Johansen, og freista stogge i 3 grand. Pass rundt. Spar dame ut var ei dårleg byrjing, serleg med esset bak kongen. Motparten tok sine seks stikk. Nice lead, får ein seia, for kløveren sat fint. Det var anten sju eller tolv stikk i kontrakten. Men om ein fekk det i nord … var tolv stikk plutseleg iskalde. Det vart då òg resultatet i lukka rom, 6 grand i hus.

Med dette eventyret takkar vi for laget, og ynskjer alle lesarar lykke til i neste sesongs seriemeisterskap. Det er alltids nokre måsar ein kan gruse, høgt eller lågt i einkvan divisjon.

Vårt sjølvkritiske vesen til trass: Gjer Kjellaren ein einaste feil, skal publikum alltid hundse oss, salte såra og gni det inn. Sist krinskamp var ein suboptimal affære. Vi tråkka på ein delkontrakt og øydsla vekk sju stikk i ein vi sjølve spela. Når dette likevel var barnemat mot det definitive egget, seier det sitt om dimensjonane. Men motspelarar Tommy Skalmerås - Steinar Aa hadde plenty medkjensle der dei sat og kæsja, jamvel makker tok det fint. Dei skjøna vel, som vi sjølve saktens gjorde, kva emosjonell påkjenning dette serskilde spelet var for ein stakkars korporasjon. Sjeldan har vi plagdest slik. Kva var det då som hende? Vi greidde leggje det bak oss på dei fylgjande spela, og vann faktisk kampen 17-13. Men vi får ikkje dimed gå i fred. Lesaren, Livgård og fleire, alle er frampå og grev: “Kjem det ingen artikkel?” Skriv vi ein sjeldan gong om eit av dei mange kule spela våre, er dei sjølvsagt fullstendig uinteresserte. Men eit stålegg frå Korporasjonen? Hurra! Det smertar oss ofseleg å rippe opp i saka, men kva gjer vi ikkje for folket. Kos dykk. Le dykk skakke av ulykka vår.

AKJ
K98x
Axx
A109

Du sit i ugunstig sone. Det går pass og pass, du vel 1 kløver i opning, 3 ruter innpå frå Tommy Skalmerås, pass og pass og din tur. Ein heslig poss. Passen blir for tam, ettersom makker godt kan ha ein del verdiar utan naudsynlegvis å melde på tristeget i blodsona. I ettertid er vi aldeles samde med kritikarane: Doblar. Makkers tri i major får ein jekke ned og vera nøgd. Men vi talde punkter, såg på fordelinga og melde grand. Det var beint fram lågt, så dårleg som handa eigentleg er. No dobla sperremeldaren, utsynet mørkna ytterlegare. Heilt krise vart det då makker redobla. For no visste vi ikkje lenger kva som føregjekk. Kan han verkeleg ha kort til å redoble 3 grand naturleg etter to innleiande passar? Neppe. Men om det no verkeleg er for uttak, som vi av bitter røynsle mistenkte, kva har han då? Båe major kan han ikkje ha, då byd han 4 ruter. Når han heller ikkje tek ut i kløver, har han fort sekundærstønad i sorten og ein majorfarge, den varianten vurderte vi. I så fall kan vi melde 4 ruter eller 4 hjarter, som makker får preffe til spar med handa han aktuelt hadde.

xxxxx
10x
10xx
Qxx

Det hadde berga oss. 4 spar var 500, tri IMP tapa når 3 grand gjekk fire udobla beit på andre bordet. Men som de skjønar, valde vi det katastrofale: Pass. Stort meir vil vi helst sleppe seia, for spelet gneg oss enno. I staden oppsummerer vi, kort og konsist, med ein lågmælt haiku:

To tusen to
kosta gildet. Som å vakne naken
midt i ei myr.