Kjellaren

Ja, nu är det altså sommarsemäster, och man måste forstås resa lite grann. Vi har redan talat för er om den norska delegationen i Pau, med våra vener från både Heimdal och Sörlandet i spitset. Det är en mycke stor glädje för oss i kjellaren att kunda gratulera dessa jätteträvliga unga männ med en oerhörd stark prestation där nede i Frankrike. Särskild trävligt är det självklart med vesla Lindqvist, som tydligen inte är så linn likaväl. Tvärt om provade han sig tilliten i högsta grad värdig, och det är för oss uppenbart at vi här talar om en framtidlig stjärnspelare. Men i alla fall, grattis!

När nu dét er sagd, har vi också själva hatt en jätterolig hälj. Som ni kanskje redan noterat er, skriver vi hela denne artikel på svenska, fördi vi nettupp i häljen var i Sverige, og fördi vi i kjänd stil lovade ut att syna fram våra lite rustne svänskaskills. Som ni kanskje hunnit upptäcka, är vi nockså osäkra på än lang räcka ord och vändingar. Särlig förekommer bruken av -e kontra -ä oss vanskosam. Men dét var så visst inget problem i praktisk svänska, som den vi nyttade på häljens excurtion. Vi drog dit bort för att spela Storsjöträffen, en årlig partävling i Östersund. Til makker fick vi Eberg, en inte okänd störelse från Meldal i Norje. Vegar Beider med hustru körde oss, och hotellzimmer dela vi med Fôrseth och Guttormsen. Vi tycker mycke om Sverige, inte bara ölet och naturen, men också språket, folket och särskild dom snygge brudarna, som ifölje en utpräglad osnygg svänske, är endå mycke snyggare i Östersund enn i andra svänska stader. Vel, vi vet inne riktigt vad vi talar om, men hyggliga var dom iminsto alle i hopast - svänskorna altså.

Det var som vanligen inte mycke kul bridge at skriva hem om, och länge låg vi då också i rätt medelmåtig position. Ja, då vi gick til sista fikapausen söndag föremiddag, med bara sekston brickor åter att spela, låg vi om lag på tionde plats av dom i allt nästen förtio paren. Vi hade inte mycket prosentscore, och det var sannoligen langt til topps i fältet. Men Eric har en mycke pragmatisk innrättat vinnarvilje. Han sade bara: “Nu skal vi scora, makkers!” Och märkligen nog - så blev det! Kjellaren har aldri upplevat sådan en gli på sådant et kritiskt tidspunkt i någon tävling, och det var rätt roligt sitta der och notera enast kassespel sex, sju runder på rad. Vi vet inte riktigt var vi ska börja, men följande var i alle fall snygt:

                xxx
                Qx
                Jxx
                AKxxx

Axx                         QJ10x
AJ10xxxx              Kx
xxx                          xxx
-                               10xxx

               Kxx
               xx
               AKQx
               QJ9x

Med alla i zonen sat vi sat söder och öppnade 1 sang. Väst klev uppskritfsmässig innpå med 3 hjärter, men det var nog och det sista uppskriftsmässige hans sida gjorde i dette spelet. Vår makker Berg dubblade, og vi hadde inget at bjuda annat 3 spader på kungen och dom två hackorna. Nu hugsa makker vår förra kontrakt på sexkortsfit, der trumpen råka sitta hela 7-0 imot. Sex trick fick man skrapa i hopast också där, men den här gången hade makker större ambitioner, och bjöd således 3 sang. Nu månglade rätt nog hjärterhold, men vi i söder kunde inte godt plocka ut i något annat heller. Så 3 sang blev det. Väst spela hjärteresset ut. Det var jo i och för sig inte illa, men i nästa trick kom makkeren inn på hjärter kung. Så var det det här med lavinthal då, att forsöka fatta hjärter knekt til kungen … Nei, han orkade inte spekulera länga på slika blindskot, och vände momentant til en … ruterhacka. Om spader dam i stället finner disken, måste vi akta oss och inte bruka kungen på någon av dom två första rundarna. Gör vi det, får vi som Aasan två trick. Tre var altså gränsen, men här blev det nio. Eftersom motparten också hade hjärterutgang i löven, fick vi en rätt en trävlig score på 600 inn.

                 9xx
                 Kx
                 9xx
                 8xxxx

KQxxx                     A10x
xx                             J9xxx
AJx                          K10x
AJx                          10x

                 Jx
                 AQ108
                 Qxxx
                 KQx

Vi tar detta andra spelet för moroen ved det: I mycke ugunstig zon välgde söder, som denne gången inte var vi, att öppna 1 ruter. Inget fel så långt. Som väst klev vi innpå i spader, endå sangen fort hade varit at företrekka. Nu vel, nord passade, og makker löfta oss ganska enkelt til 2 spader. Men söder var inte död! Dubbelt, sade killen. Vi hade rätt hyggliga löv, så vi reddubla forstås. Fruan i nord visste inte riktigt vad hon skulde göra, men hon tog nu så småningom ut i 3 ruter. Eric sköna täckningen och dubblade, så gick det pass kringom bordet. Nu var det faktiskt så, berätta scoresetelen, at om vi hade vunnit den opplagda utgangen i sang, eller endå den litt mindre opplagde i spader, ville vi fått nesten alla poengen på spelet. Då säger det sig själv, at 1100 kunde inte många tävla med.

Nu vel, slik fortsätte sannoligen galskapen til vi plötsligen toppa listan, och endå dom två allra sista brickorna blev heller dårliga, var det inte sämre enn at vi fortfarande vann denna en gång så slitsama tävlingen. Pil og Turbo, som var i toppen hela vägen, hang inte stort med nebben fördi om dom til sist blev tvåa. Det gjorde inte Midjo og Äckelberg på tredje platsen heller. Trippelt norsk i teten, altså, vad bra! Och premien, spör ni? 2500 blanka svänskastålar på var av oss, det var fan inte dårlig! Kippe og Aasan gick det inte lika bra med, men kul hade dom i alla fall. Vi såg inte annat enn smil och latter eftersom ena stålägget övergick det andra. Och Eberg log, han log så han ristade av Kippes elände.

Nu ja, inte bara bridgen var trevlig på resan. Väret var vackert, och dom hyggliga svänskarna har vi redan nämnt. Men hyggliga var också norrmännen! Pil og Turbo er glada grabbar, og Larse Fröland og brothers Paulson inte minst. Rogeir i baren var en höjdare, där kom det då en flicka och skumpa borti honom. Han bar detta digra brättet med brändevin, ser ni, sikkert femton hundra kronor i brändevin, och många av kopparna fall i backen og knusades. Då blev han sliten, Rogeir, och släppte också rästen av brättet ifrån sig, lika sindig som alltid. Så blev han pälmad då, men snacka seg tidsnog inn igen. Jappen på sin sida, skulde resepsjonisten ge en bot for röking på rummet. 1500 kronor, sade flickan. Tror ni sannoligen inte han snacka sig ut av boten också! För en stil på dessa bröderna! Värre var det med Sissel, hustru til Helmerson, som försvarade Rogeir i nödens stund. Också henne pälma dom, og inte kom hon inn igen heller. Så var det Kippe då, Kippe med gätsjägget, köpade sig en lefsa med gätost i spellokalen, den åt han på i timmevis. Unge Aasan är heller inte oeffen, går där i träskorne och dressjackan och kosar sig med tilväret. Vilken typ! Så får en inte förglömma Gamlemshaug, makker til Jappen. Han var själv i världsklasse, menade han, reda för landslaget efter spelningen på lördag. Middels blev det likaväl inte, men så blödde han då också näsoblod i sinne över makkers stålägg. Nu vel, det var rätt kul at lysna til honom, humor har han sannoligen. Och ni skulde varit i thairestaurangen söndag eftan, med Pil och Turbo och grabbarna. Prisske Gud at inte många gästar fans där, då skulde det rätt ha blivit månlyst. För så til snack …! Men roligt var det, ack vad roligt. För inte att nämna körturen hem igen, med Vegar, där kan ni tänka er stilen. Viss inte, kolla då Loftet för exampel. Ni ska se han leverar! Men såpass god som oss i svänska, det är han nog likaväl inte.

Kjellaren har fått hard konkurranse på nett dei siste dagane. Eva Gina Våtnå på det nyleg oppretta Loftet køyrer ei langt meir produktiv line enn oss, og det set vi verkeleg pris på. Det er godt for å oss bli underhaldne litt, i staden for heile tida å ljote underhalde andre. Dessutan er det veldig humoristisk og fin journalistikk denne nykomaren utøvar. Når det er sagt, haglar kritikken mot oss sjølve frå alle kantar. “Ta å slengopp nåke artikkla på Kjellaren,” sa nettopp Haugen. Vi kosar oss i ferien og har eigentleg ikkje ynske om å skrive på bestilling, men for å blidgjera det alltid misnøgde folket kan vi likevel raske saman ein lett og ledig artikkel i Loftet-stil. Vi har inntrykk av at produksjonen der oppe går litt radigare unna enn her i kjellaren, der tenkjepausane er mange og generelt sett lange. Eva Gina skriv på auto, i ein straum av såkalla consciousness. Vel, vi får sjå om vi greier det same. Det fylgjande skal såleis lesast i eit forrykande tempo. Men å kopiere Loftets raffinerte ordspel, derimot, kan vi eigentleg berre drøyme om.

Vi har hatt mykje moro på det nemnde internettet i det siste, det er ikkje berre Loftet, men også EM i På, eller Pau som einskilde seier, nede i Frankrike på kontinentet. Det artige er at Noreg stiller med noko av eit gladlag, nemleg Hegelmo - Lund, Molbo - Aa og Brogeland - Linnqvist, denne Linnqvist den same Linnqvist som ofte så figurerer i Stud og Heimdal BK, den lokale krinsserien og meir. Merkjeleg fyr, kjend som Krølle, krøllar hår og krøllar kort, serleg når makker eggar, men av og til blir det krøll for Krølle òg. Vi såg det i På i 7 grand, ikkje snakk om å spela heim den, og kanskje litt spesi bydd i lagtevling. Eller 4 kløver reschmekk, det var spesi både par- og lagbridge, 3 skulle ikkje redoblast, men 4 skulle. 1000 ut, og Krølle hadde vorte like topplaus og raudnande på sumarbridgen i Huset som han vart i På. Når det er sagt, ville vi bydd annleis i sørstolen òg, tri gonger kløver på knekten femte var ikkje akkurat oppskriftsmessig. Men når dei berre blir varme i trøya, har vi eigentleg trua på Noreg, ingen grunn til å domedagsprofetere som ein viss herr Wam i rikskringkastinga. Berre vent, dei kjem seg nok på etter kvart.

Interessant skal det òg bli når damene kjem på banen, desse under leiing av eit velkjend radarpar. Hadde vi vore damer kunne vi knapt nok tenkt oss ein meir sjarmerande og sexy kombinasjon enn Tislevoll og Berg, men det er vi heldigvis ikkje. Vi kan sitja på benken og vera kritiske til både coaching og kapteinsarbeid, og jamvel ta oss ein “kald ein” i skuggen. NBF-delegata, derimot, får halde seg i skinnet til banketten - eller eventuelt, som vi tippar Ivar drøymer om, ein kjapp og problemfri knockout. Billeg vin i Frankrike.

Sjølve har vi ingen internasjonale representasjonsoppdrag før på seinsumaren, men førebels representerer vi i hytt og ver på sumarbridgen. Trur forresten det er artigare der enn i På, eller Pau om de vil. Mange kule i Huset, både den gamle staute typen som Åsmund og Oddmar, og meir hippe, kule dudes og chicks som Arvid og Reidun. I går spela vi med Åsmund, ein udiskutabel suksess, men diverre nokre stålegg frå makkers. Avslutta med å trø på to stikk i 2 ruter dobla, smalare kunne det vel knapt vore gjort i På. Vel, vel, vel, vi er ikkje dei som sippar over spilt og spela bridge, vi tek fatt på nye oppgåver med den største entusiasme. Sumarbridgen held fram nokså lenge enno, det skal saktens bli nye sjansar. Neste helg er det Östersund med Eberg, det kan òg bli interesting. Merkjeleg fyr denne Eberg, eit stort friidrettstalent, seier sume, men ligg for det meste på sofaen når vi er innom. Skal visst flytte i hop med ho Gry no, underleg prosjekt, visstnok fått seg leilegheit i kåken under Loftet. Dette burde doble den journalistiske “tyngda” der borte i … vel, dobbel forstand. Men når det gjeld Östersund: Vi er ikkje dei som fryktar grannefolket, men ser dei har fått ein forrykande start i På. Dei tykkjest oss i augneblinken overlegne. Litt betre blir det på festivalen, stort sett nordmenn der, men fyrst ein juniorleir som i utgangspunktet er “nordisk”, det vil seia internasjonal. Hovudtevlinga, til dømes, tek vi med erkesamen Bogen. Ein spanande kultur han kjem ifrå, mykje snø og joik der oppe. Skal vel sanke seg “stilpunkter” som vanleg, lykke til med det, forlorne reinsdyr er vel alt han eigentleg kan å sanke. Sjølve er vi med mest for moroa, det sosiale, som dei seier. Men nok om det, vi har skrive oss slitne, avsluttar i staden og kikar litt i veggen. Ler litt. Gler oss til meir frå Loftet, ikkje minst.

Vårt dunkle tilvere til trass, vi har alltid eit ope sinn. Men ein vi like fullt har stilt oss tvilande til, er den famøse Stor-Uggen, David Ueland. For så vidt bror hans òg, den litt mindre serprega Daniel. Men utan serleg grunn, lyt vi kanskje medgje, for Uggane har vore aldri så trivelege mot oss. Under TT-cupen, til dømes, vart vi inviterte til kåken deira på ein herleg lunsj: Fyrst ei appelsin, deretter chips og pylser, frityrsteikte, i eit einaste digert trau. Vi hadde heller dårleg tid, så maten laut etast på vegen, i bilen deira. Alt skulle delast rettferdig. De kan sjølve tenkje dykk spetaklet det medførde. Nettopp dét var vel tvilen vår grunna i, det endelause spetaklet internt mellom Uggane. Dei har litt temperament, for å seia det slik. Men så lenge vi ikkje sjølve har spela med dei, har det knappast vore oss til ulempe. Vi har stått på sidelina, berre, og observert med kuriositet.

Men sist tysdag bestemte vi oss for å utfordre lagnaden. Sumarbridgen er nettopp rette stellet for nye makkerar, ein sosial setting utan nemneverdig alvor. No hadde vi rett nok gjort ei uheldig dobbeltbooking, ettersom Uggen på det mesopotamiske Ugge-målet ikkje makta svara klårt på spurnaden vår. Det vi trudde var eit tja, var i realiteten eit ja, hevda Uggen. Men vår andre avtale, Skamlausrås, var sjølvsagt berre glad for å sleppe - oss, altså, han spela med Fôrseth i staden. Det var siste sjanse med Uggen, for snart skal han heim til Jæren. Han var på eksamensfest måndagskvelden, vi fekk eit fyldig referat frå dette evenementet. Problemet var som vanleg diksjonen, vi skjøna ikkje helvta av snakket hans. Men ja og ha, sa vi, det nyttar ikkje vera usamd likevel. Iallfall hadde det, slik vi forstod det, gått over stokk og stein med eksamensfeiringa. Han vart pælma frå bar til bar, før han rota seg heim kring midnatt. Då velta han fjernsynet opp på vasskokaren, pådrog seg kink og heiv seg i senga. “Somnar som ett svin och vaknar som ett vrak,” som det heiter i songen. Det var altså ikkje det beste utgangspunktet for sportsleg briljans, og vi hadde ikkje nettopp trua etter fyrsterunden. Då gjekk alt til helvete. Men så fekk vi møte Forfot. Han tok fantomstampen i blodsona, ingen heldig business. Dimed snudde stemninga. Isen tiltok - og brusen.

Vi lyt verkeleg rose David for den sympatiske attityden hans. Den sedvanlege kaukinga var redusert til eit minimum, venteleg inspirert av vår eigen flegma. Når ein såleis fekk konsentrere seg om spelet framfor diskusjonen, var utgangspunktet etablert for ein vellykka aftan. Uggen briljerte. Men alle dei keisame kassespela, der vi klappa einannan på skuldra og skraut av både bod og motspel og føringar, er naturlegvis ikkje interessante for sensasjonshækne lesarar. Vi kan røpe at det også denne gongen kom eit rope-spel, eit fram-over-bordet-spel, og dette spelet skal vi gje dykk. Det blir som ei prøve, med utgangspunkt i vår eiga hand:

x
K9xxx
AKJ
Q108x

Du sit i ugunstig sone og høyrer 2 spar, linne, frå Fôrseth framfor deg. Pass frå makker, 3 kløver som eitkvart søk frå Skrammelås. Vi jekka førebels, kan hende noko passivt. 3 ruter frå Fôrseth synte null og nada. Blomster melde 3 spar. Vi valde, kanskje framleis for tamt, jekk igjen. Så gjekk det pass, før Stor-Uggen, som hadde passa høvesvis 2 spar og 3 kløver, kom på banen med 4 ruter. Ikkje heilt etter boka, kanskje, men det såg unekteleg rett ut. Spørsmålet er då, med våre panserblad, byd ein noko meir? Vi gjorde ikkje det. Hårreisande, meinte Uggen. Mot

A10x
Qx
Q9xxxxx
x

var utgang mildt sagt spelbart. Hjarteren sat rett nok 5-1, slik at 130 aktuelt var grensa. Eit vellykka spel. Men ingen heider å få, altså. Han kunne knapt nok tru det var mogleg å passe. Men her, tenkjer vi sjølv, fekk vi nytta ein gamal regel: Det er sjeldan opplagd å balansere på firesteget, serleg ikkje i blodsona. Det blir neppe gjort på mange bord, men vi lika at makker greidde det. 5 ruter kan stå, ein kan jamvel tru det sannsynleg, men det treng ikkje stå. Byter ein 130 inn mot 100 eller 200 ut, har ein ganske sikkert botn. 150, derimot, er ein sikker pluss. Vi tok dette sikre og jekka, det heldt til siger.

Vår kveld med Uggen var tidleg over, han takla ikkje tanken på øl. Vi for vår del ville gjerne feire, ettersom nok ein barriere var overkomen, nok ein terskel utvida. Berre vent, snart spelar vi med tyrkarar på BBO! Men vi nøgde oss med ein einaste øl, og velta ikkje fjernsynet då vi returnerte. Lågt.

Noko av det fyrste vi skreiv om i kjellaren, var den segnomsuste sumarbridgen på Kvål. Han går frå tidleg mai til langt uti september, og er såleis er like mykje vår- og haustbridge som sumarbridge. Men han har noko veldig sumarleg ved seg; bygda Kvål er som kjend eit ferieparadis av dei sjeldne. Like nedom samfunnshuset, der spelinga går føre seg, står fiskarane dag som natt i Gaula. Lenger oppe, på Søberg, ligg det nydelege sandtaket og spreier støvet sitt med vinden. Så har ein fjell på båe sider, tykkjest det, korkje ut- eller innsyn. Nei, skjerma skal det vera, trongt og triveleg.

Vi er serleg glade i Koggen, den lokale bridgejournalisten. Referata i Trønderbladet, med resultatsørvis frå både Kvål og Sokndal, er kjærkomen avveksling frå anna sensasjonsjournalistikk. Han skriv då liksom så folkeleg: “Merkelige kort i Sokndal.” “Mye rart på Kvål.” “Meget hyggelig denne uken.” Ikkje minst dreg han alltid fram eit spel, meir eller mindre veleigna for offentleg merksemd. Nokre er frå bøker og arkiv, men gjerne som døme på lokale tilhøve. “Dette spillet,” kan han skrive, “er som tatt fra ukens sommerbridge. Motspillet var sløvt, men spillefører enda sløvere.” Alternativt kjem ei sjølvopplevd soge, somtid med namngjevne aktørar. I vårt eige favorittspel var dei rett nok anonyme, neppe nokon ulempe. Det skreiv seg frå ein klubbkveld på Berkåk. Vi har framleis ikkje skjøna kva det hadde på trykk å gjera, om Koggen var interessert, empatisk eller berre ironisk. Men trykkjast skulle det; vi mora oss kosteleg: Vest, som hadde 5-2-4-2 og 15 poengs, valde å doble opplysande på sparopning framfor. Etter pass i nord melde makkeren 1 grand. No tykte doblaren han hadde uforretta sak, og plukka difor ut i spar. Grandmeldaren skjøna ikkje dette bodet, så han tok ut i 3 kløver på ein anemisk firkortsfarge. “Dermed havnet de i uheldige 3 kløver,” skreiv Gisnås. Det var inkje usedvanleg med korkje føring eller forsvar, kontrakten gjekk akkurat så mange beit som meldingsforlaupet fortente. Men for all del: Avisspel!

Meget hyggelig det der. I alle fall tok vi turen heim sist måndag, og derifrå er vegen kort til grannegrenda Kvål. Makker kom køyrande frå Lundamo, nybaka fyrstedivisjonsspelar Olav Arve Høyem. Det vil seia, far og mor hans køyrde. Etter seiande laut dei òg betala for han, og ikkje minst forsyne han med skrivesaker i fyrsterunden. Til vederlag hadde han sin eigen tobakk, slik at far, mor og son kunne røyke på kvar si rekning i dei tallause pausane. Tospelsrundar var inkje pluss for korkje helse eller tempo. Men det vart då nokre trivselspassiarar ute på trappa. Vi visste godt at Høyem var oppegåande, men ikkje kor oppegåande. At han kunne sin Snorre, til dømes, var lite mindre enn ei overrasking. Sagabygda Kvål tyktest nettopp rette stellet for ein djup historisk briefing, noko makker gladeleg gav oss. Serleg lo han, Høyemen, då han snakka om blodhemn og avrettingar. Men ikkje minst, må vi påpeike, briljerte han ved bridgebordet.

Eit par av dei sterkaste namna var uheldigvis fråverande. Vår eigen “white whale”, til dømes, eksellente Per Mælen, synte ikkje andletet sitt. Men Bolland var der, Stafne, Barikmo og tevlingsleiar Sæther. Dette i tillegg til dei typiske klubbspelarane, som er mange og slett ikkje uefne. Det var ingen briljans frå vår side, fleire speleføringar vart heller suboptimale. Men vi kompenserte med nokre lett tilverka toppar. Makker fekk derimot eit par spanande spel å bryne seg på, prøver han stort sett bestod. Fylgjande var for så vidt klassisk, men vi såg det ikkje gjennomførd i heile salen:

Q1098x
Jx
Ax
A10xx

AKxx
AQxx
Kx
xxx

Som sør opna Høyem 1 grand. Vi overførde til spar, han jumpa eit hakk. Vi hadde ingen serskilde avtaler om bodet, men forventningane stemte godt. Så vi cua 4 kløver og Høyem 4 ruter, før 4 spar fekk avslutte meldingsforlaupet. Ein trumf kom ut til knekten og esset. Høyem spela trumf til åtta, båe fylgde. Så hjarter knekt til kongen og esset. No, før motparten fekk områdd seg altfor mykje, kom kløver til … dama og esset. Hjarter til dama, hjarter til steling, ruter til kongen og hjarter til steling, ruter ess og liten kløver frå bordet. Aust laut på med knekten, og vest, som i utgangspunktet hadde konge, dame fjerde, kunne ikkje stikke over utan å godspela tia. Dimed var aust innspela. Aktuelt var kløverdama eit stålegg, men vel vitande om at Høyem også frå knekten dobbel kan spela liten til tia, har vel vest gjort verre feil enn å slengje i honnøren. Eit menneskeleg egg, altså, ei vaken føring og pluss i mergen. Så til eit anna spel:

                  1087x
                  KQx
                  Ax
                  J9xx

Qxx                           A9x
xx                              J10xxx
KQJxxx                    10x
xx                              Axx

                 KJx
                 Axx
                 xxx
                 KQ10x

Som sør opna Høyem 1 kløver, lægste firkort. Vest, Trond Stafne, melde innpå 2 ruter. Vi dobla negativt, før 2 spar i sør avslutta meldingsforlaupet. Ut kom ruter konge, som Høyem oppskriftsmessig lasja. Det optimale hadde no vore kløverskift, men det var ikkje lett å sjå. I staden fylgde liten ruter. No kom det vesentlege stikket: Spar til liten og … kongen. Det var sjølvsagt sannsynleg at sparesset sat framfor, men aktuelt vart stikket viktigare enn sør kunne vone. For på hjarter til kongen og ny spar, var det plutseleg det same kva aust gjorde. Det fanst ikkje lenger noka trumfhøging, ei heller matt. Ni stikk og kasse.

“Well played,” sa vi til makkers, og meinte det verkeleg. Han er spådd ei tungsam framtid i fyrstedivisjonen, men vi har likevel tru på den unge ingeniøren. Han fekk nok sjølvtillit etter sigeren på Kvål, serleg ettersom foreldra, gamle Rigmor og Hallfred, laut nøye seg med andreplassen. Ikkje berre sigeren, altså, og pengepremien, men òg det moralske overtaket. Vi for vår del har fått ein OK start i samandraget, og vil nok returnere til Kvål for fleire freistnader framover. Det er sjølvsagt litt prestisje, ettersom resultata altså blir avispubliserte. Serleg høgt heng overskrifta i Trønderbladet, dei sjeldne gongene ein briljerer såpass at Koggen brukar feite typar: “Høyem - Kjeller’n vant på Kvål”. Tenk på det, de!