Kjellaren

Vi innleier med ei line frå eit Aukrust-dikt, som vår makker Lunnsa har terpa på i vekevis no. Det handlar eigentleg om ein auksjon på Tande, grannegarden til Lunnsa i heimbygda Lom. Der vart det kaos. Men no har det altså vore bridgefestival, og tilstanden var ikkje mindre penibel der. “Ja, det va’ kortspel og fan og fusk der / og fyrkjefillur og slams og slusk der, / og slag i bordet / og mange store / i beit og hoggar den heile natt, / so skuggan rædde på veggjom skvatt.” I junior-NM, som vi spela med Lunnsa, var “beit og hoggar” grunnsystemet. Vi har framleis ikkje avdekt kva hoggar er, men kan ikkje tru det er positivt. Beit var det elles mykje av.

Ja, det var i det heile ein lang og ikkje så reint lite krevjande festival. Serleg for oss, som ei veke føre òg var på juniorleir. Bogen vanta makker i hovudtevlinga, så vi stilte opp for å blidgjera han. Vel, blid vart han eigentleg aldri, og skrytet gjekk som vanleg i eitt. På det eine spelet var motparten i slem. Clouet var at konge, knekt femte til blakk, helst skulle gje nokre stikk. Blakken var eigentleg i bordet, og vi som sat med asenet fjerde framfor, ville nok aldri pælma det i om ein liten kom frå handa og vi såg renonsen. Men nei då, Bogen skulle sørve frå feil hand, sjølvsagt ufordekt. Dimed vart blindemann speleførar, og blakken brått usynleg. Den løynde handa kunne godt ha spardama, tenkte vi, gjerne singel, så vi jumpa opp på asenet då ein liten drogst frå bordet. Slem i hus. Kven hadde skulda? Vi, meinte Bogen. Bogen, meinte vi. Ein annan gong fekk vi gode kort, så vi opna 2 kløver og gjenmelde 3 grand over makkers avslag. No kom plutseleg 5 grand opp or hatten. Ja vel, tenkte vi, og letta til storemomp i grand. Kvant til sju i vår verd. Men nei då, plukk ein momp, meinte Bogen, og vi plukka ikkje nettopp den riktige. Éi beit gav minus, jamvel på juniorleiren. Men i hovudtevlinga vart det likevel siger, og utruleg nok i lynbridgen, som vi spela med Lars. Vi er visst ikkje så sakte og skjelvande likevel. Dei andre tevlingane var noko verre, med lag som det aller lægste. Team “Barnehagebridge” gjorde ingen stor suksess. Men det vart nokre artige episodar, mellom anna der vi møtte Bogen. Han og makker Berntsen melde storeslem i hjarter. Vår makker, som knapt nok var ferdig i barnehagen, sat i utdøyande, og motparten skulle til å pakke saman meldingsforlaupet. Men: “Vent litt …” sa han, og kika på korta sine. “7 hjerter? Den doble æ!” Jau då, det vart eit stikk på trumfesset. Eller unge Ådne, som hadde 670 på bok i fyrste kampen. “Eg skjønne ikkje koffor dei dobla,” sa han på Ugge-mål, “det stod jo!” Nokre av desse juniorane er verkeleg merkelege. Men eit par er kule òg, og vi gleda oss over attersynet med sume av dei. Christian Bakke er ein höjdare, han var ikkje mindre aggressiv i år enn i fjor. Tolv år gamal, men banka oss lell. Det same gjorde Brandsnes, som i tillegg var krass i skuldingane: “Vi spelar som ein gud,” sa vi. “Nei,” sa han, “du spiller som en gjøk.” “OK,” sa vi, “som ein prest då, vi spelar som ein prest.” “En judasprest,” hevda han då. Ikkje veit vi kva ein judasprest er, men får vel berre godta det.

Så var det NM. Skuffande fåe par i juniorklassa, berre 24 eller så. Di fleire stilte i mix. No vel, det fekk dei berre gjera. Sjølve kosa vi oss i hjørnet av lokalet. Lunnsa var ein OK makker, relativt sympatisk og nokså stabil. Han kløyvde ikkje skiva, for å seia det slik. Vi låg brukbart an heile vegen, men spela nokså lint mot slutten. Dimed såg det skummelt ut, men ein god sisterunde redda iallfall bronsemedaljen. Vann gjorde Osvald og Hegge, medan Baywatch greidde sylv med europameisteren. Gratulerer til dei og oss sjølve. Som ein takk for spelinga var Lunnsa privatsjåføren vår dei neste dagane, han køyrde oss både hit og dit i den trykkjande heita. Men også dét vart det mindre og mindre av, for han laut jo i tillegg drikke. Ein dag drakk han serleg mykje, det var sundagen, og då sat Aukrust-sitata jamvel lausare enn vanleg: “[...] og glas vart knasa, / og dyret rasa / og ståka ytre og verr’ og verr’, / og fleir’ og fleire drakk spriten berr.” Vi var på ei utflykt borti hyttebyen, der dei pælma oss gjennom hagane frå hytte til hytte. Så spela vi kveldstevling med Gry, meiner vi hugse, og det tok sanneleg kaka. Ho nekta fylgje med på kasta våre, baud som eit vedlass og balanserte på syltynne firkortsfargar. Vi veit ikkje kva vi skulle gjort, minus vart det lell. Men triveleg er ho, både ho og husbonden Eberg. Eit nasty par. Så var det Simonsen, noko meir udregeleg, serleg etter tallause øl. Han laga nokre scener som vanleg, vi sensurerer dei her. Vekas hyggelegaste spelar var iallfall Bodil, vår foxy makker i mixlag, som absolutt imponerte oss. Vi hadde ikkje trua på oss sjølve i denne klassa, og skal ikkje hevde vi storspela. Men ingen var rasande av den grunn, korkje makker eller lagkameratar.

Verre var det i parfinalen, som vi og Kvalen altså var kvalifiserte til. Det gjekk bra ei stund, men hovudet heldt ikkje lenge. Egga kom ustanseleg, og det i eit tvilsamt felt. Ja, i grunnen var det nissane vi egga mot, ikkje dei gode. Vi treivst på BBO, der det fanst litt inspirasjon til å skjerpe seg. Noterte jamvel ein topp mot Fuglestad, sjølvsagt etter Ekrens-opninga hennar. Tri gonger i denne tevlinga møtte vi Ekrens, tri gonger noterte vi kassescore. Kanskje litt flaks det der. Det var eit anna spel, meiner vi hugse, der vi òg hadde flaks. Litt flaks, iallfall. Men vi visste å orsaka etterpå:

QJx
Ax
AKx
AKxxx

AK10xx
J10xx
Jx
xx

Meldingsforlaupet var sånn passe avansert, men kontrakten ikkje god av den grunn. 7 spar vart vi spelande. Jamvel med kløveren jamt fordelt, trengst eit mirakel for heimgang. Ein vantar jo rett og slett stikk. Men ruter kom ut, det var ein spanande start. Vi hadde ikkje anna å gjera enn å sleppe han til handa, og sanneleg gav knekten stikk. Då kløveren brakk i tillegg, stod jo fordundre oss prosjektet. Ein smule tur der, vi medgjev det. Men resten var eit slit, langdrygt og utakknemleg, vi priste oss lykkelege då det endeleg var over. Di artigare var nok tevlinga for Kippe, som overraska alle og vann med ei mil. Han og Aasan har vi tidlegare skrive om, eit merkeleg par, og i Östersund var det lite som klaffa. Men skjegget og det gode humøret tok dei med seg, og på Lillehammer gav det endeleg utteljing. Vi gratulerer dei båe med ein overveldande prestasjon. På andre fylgde Kvam og Lie, på tridje Helgis og Helness. Synd på Eberg, som berre med desimalar gjekk glipp av bronsen. Han får alltids nye sjansar.

Til slutt var det lag, endå ei evigheitstevling utan nemneverdig briljans frå vår side. 6 kløver på esset tridje til fire småe, til dømes, er ingen taktikk i sjuspelskampar. Men det vart ikkje mykje betre av den psykiske terroren, nitidig gjennomførd av alle lagkameratar. Simonsen var som vanleg verst, men Forfot og Våge ikkje mykje ringare. John Vegard Aa er tilsynelatande hyggeleg, men også der blir ein narra av skinnet. Erik Eide, den siste måsen på lag “Lågt”, var ikkje fullt så hissig som dei andre. Men mistrivsel vart det lell, både ved bordet og ved samanlikning. Korleis vi trass alt greidde femtandeplassen, og såleis fekk lysestakar i gevinst, er for oss eit mysterium. Det magre premiejuglet stod vi forresten ei ævelengd og venta på, og noko seinare gløymde vi det i bilen hans Våge. Ja, for han køyrde oss heim, opp gjennom dalføret med Grude i baksætet, Tor Eivind Grude, som var overraskande stille til seg å vera. Skulle nesten tru han var sjuk. Vi stogga på Dombås og fekk oss litt mat. Om lag samstundes sende Haugen ei melding, som var såpass velfundert og seiande at vi lèt henne avrunde årets festivalrapport: “Køyrde nett forbi eit skilt,” skreiv han, “som det stod Smal bru på. Beskrivande for dei siste ni dagane, vil eg sei. Skulle vel knabba det og hengd det opp på Huset.” Betre kan det vanskeleg seiast. Men skandalen til trass, vi sjåast sikkert neste år.