Kjellaren

Vi innleier med ei line frå eit Aukrust-dikt, som vår makker Lunnsa har terpa på i vekevis no. Det handlar eigentleg om ein auksjon på Tande, grannegarden til Lunnsa i heimbygda Lom. Der vart det kaos. Men no har det altså vore bridgefestival, og tilstanden var ikkje mindre penibel der. “Ja, det va’ kortspel og fan og fusk der / og fyrkjefillur og slams og slusk der, / og slag i bordet / og mange store / i beit og hoggar den heile natt, / so skuggan rædde på veggjom skvatt.” I junior-NM, som vi spela med Lunnsa, var “beit og hoggar” grunnsystemet. Vi har framleis ikkje avdekt kva hoggar er, men kan ikkje tru det er positivt. Beit var det elles mykje av.

Ja, det var i det heile ein lang og ikkje så reint lite krevjande festival. Serleg for oss, som ei veke føre òg var på juniorleir. Bogen vanta makker i hovudtevlinga, så vi stilte opp for å blidgjera han. Vel, blid vart han eigentleg aldri, og skrytet gjekk som vanleg i eitt. På det eine spelet var motparten i slem. Clouet var at konge, knekt femte til blakk, helst skulle gje nokre stikk. Blakken var eigentleg i bordet, og vi som sat med asenet fjerde framfor, ville nok aldri pælma det i om ein liten kom frå handa og vi såg renonsen. Men nei då, Bogen skulle sørve frå feil hand, sjølvsagt ufordekt. Dimed vart blindemann speleførar, og blakken brått usynleg. Den løynde handa kunne godt ha spardama, tenkte vi, gjerne singel, så vi jumpa opp på asenet då ein liten drogst frå bordet. Slem i hus. Kven hadde skulda? Vi, meinte Bogen. Bogen, meinte vi. Ein annan gong fekk vi gode kort, så vi opna 2 kløver og gjenmelde 3 grand over makkers avslag. No kom plutseleg 5 grand opp or hatten. Ja vel, tenkte vi, og letta til storemomp i grand. Kvant til sju i vår verd. Men nei då, plukk ein momp, meinte Bogen, og vi plukka ikkje nettopp den riktige. Éi beit gav minus, jamvel på juniorleiren. Men i hovudtevlinga vart det likevel siger, og utruleg nok i lynbridgen, som vi spela med Lars. Vi er visst ikkje så sakte og skjelvande likevel. Dei andre tevlingane var noko verre, med lag som det aller lægste. Team “Barnehagebridge” gjorde ingen stor suksess. Men det vart nokre artige episodar, mellom anna der vi møtte Bogen. Han og makker Berntsen melde storeslem i hjarter. Vår makker, som knapt nok var ferdig i barnehagen, sat i utdøyande, og motparten skulle til å pakke saman meldingsforlaupet. Men: “Vent litt …” sa han, og kika på korta sine. “7 hjerter? Den doble æ!” Jau då, det vart eit stikk på trumfesset. Eller unge Ådne, som hadde 670 på bok i fyrste kampen. “Eg skjønne ikkje koffor dei dobla,” sa han på Ugge-mål, “det stod jo!” Nokre av desse juniorane er verkeleg merkelege. Men eit par er kule òg, og vi gleda oss over attersynet med sume av dei. Christian Bakke er ein höjdare, han var ikkje mindre aggressiv i år enn i fjor. Tolv år gamal, men banka oss lell. Det same gjorde Brandsnes, som i tillegg var krass i skuldingane: “Vi spelar som ein gud,” sa vi. “Nei,” sa han, “du spiller som en gjøk.” “OK,” sa vi, “som ein prest då, vi spelar som ein prest.” “En judasprest,” hevda han då. Ikkje veit vi kva ein judasprest er, men får vel berre godta det.

Så var det NM. Skuffande fåe par i juniorklassa, berre 24 eller så. Di fleire stilte i mix. No vel, det fekk dei berre gjera. Sjølve kosa vi oss i hjørnet av lokalet. Lunnsa var ein OK makker, relativt sympatisk og nokså stabil. Han kløyvde ikkje skiva, for å seia det slik. Vi låg brukbart an heile vegen, men spela nokså lint mot slutten. Dimed såg det skummelt ut, men ein god sisterunde redda iallfall bronsemedaljen. Vann gjorde Osvald og Hegge, medan Baywatch greidde sylv med europameisteren. Gratulerer til dei og oss sjølve. Som ein takk for spelinga var Lunnsa privatsjåføren vår dei neste dagane, han køyrde oss både hit og dit i den trykkjande heita. Men også dét vart det mindre og mindre av, for han laut jo i tillegg drikke. Ein dag drakk han serleg mykje, det var sundagen, og då sat Aukrust-sitata jamvel lausare enn vanleg: “[...] og glas vart knasa, / og dyret rasa / og ståka ytre og verr’ og verr’, / og fleir’ og fleire drakk spriten berr.” Vi var på ei utflykt borti hyttebyen, der dei pælma oss gjennom hagane frå hytte til hytte. Så spela vi kveldstevling med Gry, meiner vi hugse, og det tok sanneleg kaka. Ho nekta fylgje med på kasta våre, baud som eit vedlass og balanserte på syltynne firkortsfargar. Vi veit ikkje kva vi skulle gjort, minus vart det lell. Men triveleg er ho, både ho og husbonden Eberg. Eit nasty par. Så var det Simonsen, noko meir udregeleg, serleg etter tallause øl. Han laga nokre scener som vanleg, vi sensurerer dei her. Vekas hyggelegaste spelar var iallfall Bodil, vår foxy makker i mixlag, som absolutt imponerte oss. Vi hadde ikkje trua på oss sjølve i denne klassa, og skal ikkje hevde vi storspela. Men ingen var rasande av den grunn, korkje makker eller lagkameratar.

Verre var det i parfinalen, som vi og Kvalen altså var kvalifiserte til. Det gjekk bra ei stund, men hovudet heldt ikkje lenge. Egga kom ustanseleg, og det i eit tvilsamt felt. Ja, i grunnen var det nissane vi egga mot, ikkje dei gode. Vi treivst på BBO, der det fanst litt inspirasjon til å skjerpe seg. Noterte jamvel ein topp mot Fuglestad, sjølvsagt etter Ekrens-opninga hennar. Tri gonger i denne tevlinga møtte vi Ekrens, tri gonger noterte vi kassescore. Kanskje litt flaks det der. Det var eit anna spel, meiner vi hugse, der vi òg hadde flaks. Litt flaks, iallfall. Men vi visste å orsaka etterpå:

QJx
Ax
AKx
AKxxx

AK10xx
J10xx
Jx
xx

Meldingsforlaupet var sånn passe avansert, men kontrakten ikkje god av den grunn. 7 spar vart vi spelande. Jamvel med kløveren jamt fordelt, trengst eit mirakel for heimgang. Ein vantar jo rett og slett stikk. Men ruter kom ut, det var ein spanande start. Vi hadde ikkje anna å gjera enn å sleppe han til handa, og sanneleg gav knekten stikk. Då kløveren brakk i tillegg, stod jo fordundre oss prosjektet. Ein smule tur der, vi medgjev det. Men resten var eit slit, langdrygt og utakknemleg, vi priste oss lykkelege då det endeleg var over. Di artigare var nok tevlinga for Kippe, som overraska alle og vann med ei mil. Han og Aasan har vi tidlegare skrive om, eit merkeleg par, og i Östersund var det lite som klaffa. Men skjegget og det gode humøret tok dei med seg, og på Lillehammer gav det endeleg utteljing. Vi gratulerer dei båe med ein overveldande prestasjon. På andre fylgde Kvam og Lie, på tridje Helgis og Helness. Synd på Eberg, som berre med desimalar gjekk glipp av bronsen. Han får alltids nye sjansar.

Til slutt var det lag, endå ei evigheitstevling utan nemneverdig briljans frå vår side. 6 kløver på esset tridje til fire småe, til dømes, er ingen taktikk i sjuspelskampar. Men det vart ikkje mykje betre av den psykiske terroren, nitidig gjennomførd av alle lagkameratar. Simonsen var som vanleg verst, men Forfot og Våge ikkje mykje ringare. John Vegard Aa er tilsynelatande hyggeleg, men også der blir ein narra av skinnet. Erik Eide, den siste måsen på lag “Lågt”, var ikkje fullt så hissig som dei andre. Men mistrivsel vart det lell, både ved bordet og ved samanlikning. Korleis vi trass alt greidde femtandeplassen, og såleis fekk lysestakar i gevinst, er for oss eit mysterium. Det magre premiejuglet stod vi forresten ei ævelengd og venta på, og noko seinare gløymde vi det i bilen hans Våge. Ja, for han køyrde oss heim, opp gjennom dalføret med Grude i baksætet, Tor Eivind Grude, som var overraskande stille til seg å vera. Skulle nesten tru han var sjuk. Vi stogga på Dombås og fekk oss litt mat. Om lag samstundes sende Haugen ei melding, som var såpass velfundert og seiande at vi lèt henne avrunde årets festivalrapport: “Køyrde nett forbi eit skilt,” skreiv han, “som det stod Smal bru på. Beskrivande for dei siste ni dagane, vil eg sei. Skulle vel knabba det og hengd det opp på Huset.” Betre kan det vanskeleg seiast. Men skandalen til trass, vi sjåast sikkert neste år.

Sumarbridgen går for full maskin, og mange er ynska om artiklar. Serleg Kvalen var på oss i går, då vi lét oss overtala til å ta ein kveld på TT. Vi har skrive om desse TT-greiene før, og må medgje vi føretrekkjer Huset. For det fyrste er vi skeptiske til selskapets monopol i kollektivtrafikken, ettersom tilbodet deira er av lægst tenkjelege kvalitet. Så kjem ein til lokalet deira og blir sanneleg flådd der òg. Det er dessutan bra mange måsar på TT. Sume av dei hyggelege, ja visst, men måsar like fullt. Ein ulideleg kombinasjon. I Huset er måsane utrivelege, det høver oss faktisk betre. Men i alle fall, der møtte vi opp i solsteika og skulle øve med Kvalen. Uoffisielt var det øving til framtidige sumarbridgar, offisielt, eller slik ålmugen såg det, til den føreståande parfinalen på Lillehammer. Sjå artikkelen “Verdas verste krins?” for meir informasjon. Korkje vi eller Kvalen har overtydd på tidlegare øvingar, og det der med ei veik generalprøve … Vel, finalen blir nok verre, gissar vi. Skulle det mot alle odds gå brukbart, er det ganske sikkert grunnlag for ein ny artikkel: “Verdas verste festival?” Eitt er iallfall sikkert, at same kor rørut bridgen kan vera, sluttar ikkje Kvalen gnage: “Det der må jo vera eit Kjellar-spel.” For gjerne å tilføye: “Eg mitt nek.”

Ja, ja, du Våge, eller du ditt nek, vi skal nedlata oss til å presentere eitt av dei såkalla Kjellar-spela gårsdagen kunne oppdrive. Dimed utgår det famøse spelet, der Kvalen vart skvisa i tokortspossen. Dimed utgår vårt eige tristikksegg, dei tallause andre påtråkka, 580 ut, brende slemmar og nakne utspel. Ein som ikkje brende slem, det var ein viss herr Bakken:

                xx
                Kxx
                AJ10x
                AQ108

10xx                            J9xx
10x                              Qxxx
xxx                              xx
Jxxxx                          Kxx

                AKQx
                AJ9x
                KQxx
                x

Bodforlaupet var av det slaget som verkeleg fortørnar oss, som får det til å vrengje seg i oss, vi har hug til å spy av einskildes dårskap. Nord opna 1 kløver, sør svara “sjølvsagt” 1 ruter. Vår side var tagal gjennom heile sekvensen. Nord letta til 2 ruter, før sør, som ikkje eingong arbeider for TT, tok ein TT og gjekk i Blackwood. To ess i nord. 5 grand og 6 ruter, som synte den eine kongen. “Eg må jo prøve,” sa sør, og var ikkje ringare enn det han freista storemompen - i grand. 7 ruter hadde jo noko for seg, men den gong ei. No vel, vi skulle finne ein lead, og ville ikkje røske opp i kløveren. Så ruter vart vald. Ikkje kritisk, men ikkje ukritisk heller. Knekten i bordet, hjarter til knekten, hjarter til kongen og så vidare, ruterstikk, bla, bla, bla. Long story short: Makker, som rett nok ikkje kjende sparfordelinga, pælma ein spar og dimed stod det. Skvisen var for så vidt reell, men med riktig motspel lyt ein toppe kløveren for å vinne. Om sør var sympatisk eller berre overlegen, det veit vi ikkje. Men han trøysta iallfall Kvalen: “Eg hadde jo toppa kløveren,” sa han, og freista jamvel ein analyse. “Eg tek jo hjarteren og ruteren og så … ser eg litt, og så blir det opplagt at … ja, og så toppar eg kløveren.” Ja, du gjer vel det, din sjuke jævel.

Nei, kvar einaste sumarbridge er likeins: Vi går i raseri. På tysdag var det Haugen som plaga oss, sopa inn ein siger på knappar og … ja, flaks. Sjølve sat vi som engleborn, vi og Kjetil Krogh, spela etter boka sånn cirka, men utan å tene på det. Motparten grisar slemmar, tek nokre kuttar og har det i hus, tusen minus på oss. Fy fader i himmelen.

Noko betre var det likevel i går, merkeleg nok, for TT hadde nobel vitjing: Brørne Græsli var der, og Osvald Bogø, og Hallgeir Gåsø og mister Paulsen. Det redda skinnet vårt. Paulsen og Bogø hadde rett nok flaks, men kunne ‘kje noko for det. Vi ber ikkje nag til dei for det. Vi må berre innsjå, at heile den nemnde kontingenten er relativt mykje kulare enn oss. Serleg Jappen og Osvald har liksom ein naturleg autoritet ved bordet, noko vi sjølve knapt kan drøyme om. Men dei var ikkje ringare enn det dei baud oss med seg etter spelinga, heim til Paulsen på eit glas. Der fekk vi endeleg kvile. Familien Græsli plar ikkje nettopp spytte i glaset, korkje i Singsås eller byen, men endå har dei ein roleg og behageleg attityde vi verkeleg verdset. Det same kan seiast om øyfolket, endå Hallgeir har eit rulleblad på BBO. Men han kalla ikkje oss ei “helvetes rognkjeks”, og då var vi eigentleg nøgde. Når det gjeld denne Japp, har vi skrive om han ganske ofte. Vi blir ikkje mindre fan av han fordi. Han var som vanleg ganske ivrig, og fortalde med patos sine mange soger. EM på Tenerife er ein klassikar, der han og onkel Roy var i slaget. Tri i snitt på butlaren, visstnok, før onkel byrja urinere i tide og utide. Der enda bridgen, men stilen heldt fram på banketten. Folk stod i dress og slips, hevda Jappen, medan Roy framleis urinerte i potteplantane. Så skulle han til Pula ein gong, Jappen, og vakna i Sunndalen dryge to timar før flyet gjekk frå Værnes. Pass og bagasje laut han hente i Trondheim, og skal ha halde oppi 230 på delar av vegen. Men han rakk det fint. Verre var det i Amsterdam, på same turen, der dei mellomlanda og bruka ein kveld. Jappen og - stålsett dykk - Asgeir Langen gjekk i baren, med den uheldige konsekvensen at Jappen igjen forsov seg. Men no var det verre, ser de, for flyet gjekk ifrå han. Tevlinga byrja om to dagar, men nokon ny billett fanst ikkje å oppdrive innan den tid. Så han reiste til Venezia og tenkte ta båt over Adriatarhavet. Han siterte frå møtet med grensevaktene, dei italienske: “Business or pleasure?” spurde dei, og heldt han litt attende. “Neither,” svara Paulsen, “just passing through this shithole.” Då laut vi le. Båten hadde slutta gå, diverre, men Singsaas kom og henta han. Så tevling vart det.

Interessant å observere, forresten, at Jappens unge dotter innfann seg på festen. Ho var eit sindig vesen, og føreslo blygt at vi alle, som sat heller tett i den vesle stova, kunne slutte kauke til kvarandre. Men nei, inkje gehør for den ideen. Kaukast skulle det. Ja, kaukast lyt det, skal ein høyrast. Men spriten vart for skryp for Græsli-klanen, så då laut dei ut i byen. Dei fortalde oss om bryllaupet i Singsås, der Winsinj gifte seg. Det har vorte kommentert, og fortener igjen å nemnast, at brørne konsekvent omtalar far sin, den ikkje ukjende Odd Roar, som Orgen. Orgen heldt tale i bryllaupet. Serleg Janinj er ram til å parodiere faderen, tek det same seige tonefallet med nærast uendelege vokalar. Det er ikkje Græsli, men Grææææsli. Græseleg, nesten, litt sånn saueaktig, men utan bræææækinga. Vi trur nok Bårdinj har potensiale til å bli som far sin. Inntil då får vi berre vente, og koma oss på festane til Jappen. Blir klientellet for framtida berre helvta så interessant som i går, skal vi saktens ha nok å skrive om.

Ja, nu är det altså sommarsemäster, och man måste forstås resa lite grann. Vi har redan talat för er om den norska delegationen i Pau, med våra vener från både Heimdal och Sörlandet i spitset. Det är en mycke stor glädje för oss i kjellaren att kunda gratulera dessa jätteträvliga unga männ med en oerhörd stark prestation där nede i Frankrike. Särskild trävligt är det självklart med vesla Lindqvist, som tydligen inte är så linn likaväl. Tvärt om provade han sig tilliten i högsta grad värdig, och det är för oss uppenbart at vi här talar om en framtidlig stjärnspelare. Men i alla fall, grattis!

När nu dét er sagd, har vi också själva hatt en jätterolig hälj. Som ni kanskje redan noterat er, skriver vi hela denne artikel på svenska, fördi vi nettupp i häljen var i Sverige, og fördi vi i kjänd stil lovade ut att syna fram våra lite rustne svänskaskills. Som ni kanskje hunnit upptäcka, är vi nockså osäkra på än lang räcka ord och vändingar. Särlig förekommer bruken av -e kontra -ä oss vanskosam. Men dét var så visst inget problem i praktisk svänska, som den vi nyttade på häljens excurtion. Vi drog dit bort för att spela Storsjöträffen, en årlig partävling i Östersund. Til makker fick vi Eberg, en inte okänd störelse från Meldal i Norje. Vegar Beider med hustru körde oss, och hotellzimmer dela vi med Fôrseth och Guttormsen. Vi tycker mycke om Sverige, inte bara ölet och naturen, men också språket, folket och särskild dom snygge brudarna, som ifölje en utpräglad osnygg svänske, är endå mycke snyggare i Östersund enn i andra svänska stader. Vel, vi vet inne riktigt vad vi talar om, men hyggliga var dom iminsto alle i hopast - svänskorna altså.

Det var som vanligen inte mycke kul bridge at skriva hem om, och länge låg vi då också i rätt medelmåtig position. Ja, då vi gick til sista fikapausen söndag föremiddag, med bara sekston brickor åter att spela, låg vi om lag på tionde plats av dom i allt nästen förtio paren. Vi hade inte mycket prosentscore, och det var sannoligen langt til topps i fältet. Men Eric har en mycke pragmatisk innrättat vinnarvilje. Han sade bara: “Nu skal vi scora, makkers!” Och märkligen nog - så blev det! Kjellaren har aldri upplevat sådan en gli på sådant et kritiskt tidspunkt i någon tävling, och det var rätt roligt sitta der och notera enast kassespel sex, sju runder på rad. Vi vet inte riktigt var vi ska börja, men följande var i alle fall snygt:

                xxx
                Qx
                Jxx
                AKxxx

Axx                         QJ10x
AJ10xxxx              Kx
xxx                          xxx
-                               10xxx

               Kxx
               xx
               AKQx
               QJ9x

Med alla i zonen sat vi sat söder och öppnade 1 sang. Väst klev uppskritfsmässig innpå med 3 hjärter, men det var nog och det sista uppskriftsmässige hans sida gjorde i dette spelet. Vår makker Berg dubblade, og vi hadde inget at bjuda annat 3 spader på kungen och dom två hackorna. Nu hugsa makker vår förra kontrakt på sexkortsfit, der trumpen råka sitta hela 7-0 imot. Sex trick fick man skrapa i hopast också där, men den här gången hade makker större ambitioner, och bjöd således 3 sang. Nu månglade rätt nog hjärterhold, men vi i söder kunde inte godt plocka ut i något annat heller. Så 3 sang blev det. Väst spela hjärteresset ut. Det var jo i och för sig inte illa, men i nästa trick kom makkeren inn på hjärter kung. Så var det det här med lavinthal då, att forsöka fatta hjärter knekt til kungen … Nei, han orkade inte spekulera länga på slika blindskot, och vände momentant til en … ruterhacka. Om spader dam i stället finner disken, måste vi akta oss och inte bruka kungen på någon av dom två första rundarna. Gör vi det, får vi som Aasan två trick. Tre var altså gränsen, men här blev det nio. Eftersom motparten också hade hjärterutgang i löven, fick vi en rätt en trävlig score på 600 inn.

                 9xx
                 Kx
                 9xx
                 8xxxx

KQxxx                     A10x
xx                             J9xxx
AJx                          K10x
AJx                          10x

                 Jx
                 AQ108
                 Qxxx
                 KQx

Vi tar detta andra spelet för moroen ved det: I mycke ugunstig zon välgde söder, som denne gången inte var vi, att öppna 1 ruter. Inget fel så långt. Som väst klev vi innpå i spader, endå sangen fort hade varit at företrekka. Nu vel, nord passade, og makker löfta oss ganska enkelt til 2 spader. Men söder var inte död! Dubbelt, sade killen. Vi hade rätt hyggliga löv, så vi reddubla forstås. Fruan i nord visste inte riktigt vad hon skulde göra, men hon tog nu så småningom ut i 3 ruter. Eric sköna täckningen och dubblade, så gick det pass kringom bordet. Nu var det faktiskt så, berätta scoresetelen, at om vi hade vunnit den opplagda utgangen i sang, eller endå den litt mindre opplagde i spader, ville vi fått nesten alla poengen på spelet. Då säger det sig själv, at 1100 kunde inte många tävla med.

Nu vel, slik fortsätte sannoligen galskapen til vi plötsligen toppa listan, och endå dom två allra sista brickorna blev heller dårliga, var det inte sämre enn at vi fortfarande vann denna en gång så slitsama tävlingen. Pil og Turbo, som var i toppen hela vägen, hang inte stort med nebben fördi om dom til sist blev tvåa. Det gjorde inte Midjo og Äckelberg på tredje platsen heller. Trippelt norsk i teten, altså, vad bra! Och premien, spör ni? 2500 blanka svänskastålar på var av oss, det var fan inte dårlig! Kippe og Aasan gick det inte lika bra med, men kul hade dom i alla fall. Vi såg inte annat enn smil och latter eftersom ena stålägget övergick det andra. Och Eberg log, han log så han ristade av Kippes elände.

Nu ja, inte bara bridgen var trevlig på resan. Väret var vackert, och dom hyggliga svänskarna har vi redan nämnt. Men hyggliga var också norrmännen! Pil og Turbo er glada grabbar, og Larse Fröland og brothers Paulson inte minst. Rogeir i baren var en höjdare, där kom det då en flicka och skumpa borti honom. Han bar detta digra brättet med brändevin, ser ni, sikkert femton hundra kronor i brändevin, och många av kopparna fall i backen og knusades. Då blev han sliten, Rogeir, och släppte också rästen av brättet ifrån sig, lika sindig som alltid. Så blev han pälmad då, men snacka seg tidsnog inn igen. Jappen på sin sida, skulde resepsjonisten ge en bot for röking på rummet. 1500 kronor, sade flickan. Tror ni sannoligen inte han snacka sig ut av boten också! För en stil på dessa bröderna! Värre var det med Sissel, hustru til Helmerson, som försvarade Rogeir i nödens stund. Också henne pälma dom, og inte kom hon inn igen heller. Så var det Kippe då, Kippe med gätsjägget, köpade sig en lefsa med gätost i spellokalen, den åt han på i timmevis. Unge Aasan är heller inte oeffen, går där i träskorne och dressjackan och kosar sig med tilväret. Vilken typ! Så får en inte förglömma Gamlemshaug, makker til Jappen. Han var själv i världsklasse, menade han, reda för landslaget efter spelningen på lördag. Middels blev det likaväl inte, men så blödde han då också näsoblod i sinne över makkers stålägg. Nu vel, det var rätt kul at lysna til honom, humor har han sannoligen. Och ni skulde varit i thairestaurangen söndag eftan, med Pil och Turbo och grabbarna. Prisske Gud at inte många gästar fans där, då skulde det rätt ha blivit månlyst. För så til snack …! Men roligt var det, ack vad roligt. För inte att nämna körturen hem igen, med Vegar, där kan ni tänka er stilen. Viss inte, kolla då Loftet för exampel. Ni ska se han leverar! Men såpass god som oss i svänska, det är han nog likaväl inte.

Kjellaren har fått hard konkurranse på nett dei siste dagane. Eva Gina Våtnå på det nyleg oppretta Loftet køyrer ei langt meir produktiv line enn oss, og det set vi verkeleg pris på. Det er godt for å oss bli underhaldne litt, i staden for heile tida å ljote underhalde andre. Dessutan er det veldig humoristisk og fin journalistikk denne nykomaren utøvar. Når det er sagt, haglar kritikken mot oss sjølve frå alle kantar. “Ta å slengopp nåke artikkla på Kjellaren,” sa nettopp Haugen. Vi kosar oss i ferien og har eigentleg ikkje ynske om å skrive på bestilling, men for å blidgjera det alltid misnøgde folket kan vi likevel raske saman ein lett og ledig artikkel i Loftet-stil. Vi har inntrykk av at produksjonen der oppe går litt radigare unna enn her i kjellaren, der tenkjepausane er mange og generelt sett lange. Eva Gina skriv på auto, i ein straum av såkalla consciousness. Vel, vi får sjå om vi greier det same. Det fylgjande skal såleis lesast i eit forrykande tempo. Men å kopiere Loftets raffinerte ordspel, derimot, kan vi eigentleg berre drøyme om.

Vi har hatt mykje moro på det nemnde internettet i det siste, det er ikkje berre Loftet, men også EM i På, eller Pau som einskilde seier, nede i Frankrike på kontinentet. Det artige er at Noreg stiller med noko av eit gladlag, nemleg Hegelmo - Lund, Molbo - Aa og Brogeland - Linnqvist, denne Linnqvist den same Linnqvist som ofte så figurerer i Stud og Heimdal BK, den lokale krinsserien og meir. Merkjeleg fyr, kjend som Krølle, krøllar hår og krøllar kort, serleg når makker eggar, men av og til blir det krøll for Krølle òg. Vi såg det i På i 7 grand, ikkje snakk om å spela heim den, og kanskje litt spesi bydd i lagtevling. Eller 4 kløver reschmekk, det var spesi både par- og lagbridge, 3 skulle ikkje redoblast, men 4 skulle. 1000 ut, og Krølle hadde vorte like topplaus og raudnande på sumarbridgen i Huset som han vart i På. Når det er sagt, ville vi bydd annleis i sørstolen òg, tri gonger kløver på knekten femte var ikkje akkurat oppskriftsmessig. Men når dei berre blir varme i trøya, har vi eigentleg trua på Noreg, ingen grunn til å domedagsprofetere som ein viss herr Wam i rikskringkastinga. Berre vent, dei kjem seg nok på etter kvart.

Interessant skal det òg bli når damene kjem på banen, desse under leiing av eit velkjend radarpar. Hadde vi vore damer kunne vi knapt nok tenkt oss ein meir sjarmerande og sexy kombinasjon enn Tislevoll og Berg, men det er vi heldigvis ikkje. Vi kan sitja på benken og vera kritiske til både coaching og kapteinsarbeid, og jamvel ta oss ein “kald ein” i skuggen. NBF-delegata, derimot, får halde seg i skinnet til banketten - eller eventuelt, som vi tippar Ivar drøymer om, ein kjapp og problemfri knockout. Billeg vin i Frankrike.

Sjølve har vi ingen internasjonale representasjonsoppdrag før på seinsumaren, men førebels representerer vi i hytt og ver på sumarbridgen. Trur forresten det er artigare der enn i På, eller Pau om de vil. Mange kule i Huset, både den gamle staute typen som Åsmund og Oddmar, og meir hippe, kule dudes og chicks som Arvid og Reidun. I går spela vi med Åsmund, ein udiskutabel suksess, men diverre nokre stålegg frå makkers. Avslutta med å trø på to stikk i 2 ruter dobla, smalare kunne det vel knapt vore gjort i På. Vel, vel, vel, vi er ikkje dei som sippar over spilt og spela bridge, vi tek fatt på nye oppgåver med den største entusiasme. Sumarbridgen held fram nokså lenge enno, det skal saktens bli nye sjansar. Neste helg er det Östersund med Eberg, det kan òg bli interesting. Merkjeleg fyr denne Eberg, eit stort friidrettstalent, seier sume, men ligg for det meste på sofaen når vi er innom. Skal visst flytte i hop med ho Gry no, underleg prosjekt, visstnok fått seg leilegheit i kåken under Loftet. Dette burde doble den journalistiske “tyngda” der borte i … vel, dobbel forstand. Men når det gjeld Östersund: Vi er ikkje dei som fryktar grannefolket, men ser dei har fått ein forrykande start i På. Dei tykkjest oss i augneblinken overlegne. Litt betre blir det på festivalen, stort sett nordmenn der, men fyrst ein juniorleir som i utgangspunktet er “nordisk”, det vil seia internasjonal. Hovudtevlinga, til dømes, tek vi med erkesamen Bogen. Ein spanande kultur han kjem ifrå, mykje snø og joik der oppe. Skal vel sanke seg “stilpunkter” som vanleg, lykke til med det, forlorne reinsdyr er vel alt han eigentleg kan å sanke. Sjølve er vi med mest for moroa, det sosiale, som dei seier. Men nok om det, vi har skrive oss slitne, avsluttar i staden og kikar litt i veggen. Ler litt. Gler oss til meir frå Loftet, ikkje minst.

Vårt dunkle tilvere til trass, vi har alltid eit ope sinn. Men ein vi like fullt har stilt oss tvilande til, er den famøse Stor-Uggen, David Ueland. For så vidt bror hans òg, den litt mindre serprega Daniel. Men utan serleg grunn, lyt vi kanskje medgje, for Uggane har vore aldri så trivelege mot oss. Under TT-cupen, til dømes, vart vi inviterte til kåken deira på ein herleg lunsj: Fyrst ei appelsin, deretter chips og pylser, frityrsteikte, i eit einaste digert trau. Vi hadde heller dårleg tid, så maten laut etast på vegen, i bilen deira. Alt skulle delast rettferdig. De kan sjølve tenkje dykk spetaklet det medførde. Nettopp dét var vel tvilen vår grunna i, det endelause spetaklet internt mellom Uggane. Dei har litt temperament, for å seia det slik. Men så lenge vi ikkje sjølve har spela med dei, har det knappast vore oss til ulempe. Vi har stått på sidelina, berre, og observert med kuriositet.

Men sist tysdag bestemte vi oss for å utfordre lagnaden. Sumarbridgen er nettopp rette stellet for nye makkerar, ein sosial setting utan nemneverdig alvor. No hadde vi rett nok gjort ei uheldig dobbeltbooking, ettersom Uggen på det mesopotamiske Ugge-målet ikkje makta svara klårt på spurnaden vår. Det vi trudde var eit tja, var i realiteten eit ja, hevda Uggen. Men vår andre avtale, Skamlausrås, var sjølvsagt berre glad for å sleppe - oss, altså, han spela med Fôrseth i staden. Det var siste sjanse med Uggen, for snart skal han heim til Jæren. Han var på eksamensfest måndagskvelden, vi fekk eit fyldig referat frå dette evenementet. Problemet var som vanleg diksjonen, vi skjøna ikkje helvta av snakket hans. Men ja og ha, sa vi, det nyttar ikkje vera usamd likevel. Iallfall hadde det, slik vi forstod det, gått over stokk og stein med eksamensfeiringa. Han vart pælma frå bar til bar, før han rota seg heim kring midnatt. Då velta han fjernsynet opp på vasskokaren, pådrog seg kink og heiv seg i senga. “Somnar som ett svin och vaknar som ett vrak,” som det heiter i songen. Det var altså ikkje det beste utgangspunktet for sportsleg briljans, og vi hadde ikkje nettopp trua etter fyrsterunden. Då gjekk alt til helvete. Men så fekk vi møte Forfot. Han tok fantomstampen i blodsona, ingen heldig business. Dimed snudde stemninga. Isen tiltok - og brusen.

Vi lyt verkeleg rose David for den sympatiske attityden hans. Den sedvanlege kaukinga var redusert til eit minimum, venteleg inspirert av vår eigen flegma. Når ein såleis fekk konsentrere seg om spelet framfor diskusjonen, var utgangspunktet etablert for ein vellykka aftan. Uggen briljerte. Men alle dei keisame kassespela, der vi klappa einannan på skuldra og skraut av både bod og motspel og føringar, er naturlegvis ikkje interessante for sensasjonshækne lesarar. Vi kan røpe at det også denne gongen kom eit rope-spel, eit fram-over-bordet-spel, og dette spelet skal vi gje dykk. Det blir som ei prøve, med utgangspunkt i vår eiga hand:

x
K9xxx
AKJ
Q108x

Du sit i ugunstig sone og høyrer 2 spar, linne, frå Fôrseth framfor deg. Pass frå makker, 3 kløver som eitkvart søk frå Skrammelås. Vi jekka førebels, kan hende noko passivt. 3 ruter frå Fôrseth synte null og nada. Blomster melde 3 spar. Vi valde, kanskje framleis for tamt, jekk igjen. Så gjekk det pass, før Stor-Uggen, som hadde passa høvesvis 2 spar og 3 kløver, kom på banen med 4 ruter. Ikkje heilt etter boka, kanskje, men det såg unekteleg rett ut. Spørsmålet er då, med våre panserblad, byd ein noko meir? Vi gjorde ikkje det. Hårreisande, meinte Uggen. Mot

A10x
Qx
Q9xxxxx
x

var utgang mildt sagt spelbart. Hjarteren sat rett nok 5-1, slik at 130 aktuelt var grensa. Eit vellykka spel. Men ingen heider å få, altså. Han kunne knapt nok tru det var mogleg å passe. Men her, tenkjer vi sjølv, fekk vi nytta ein gamal regel: Det er sjeldan opplagd å balansere på firesteget, serleg ikkje i blodsona. Det blir neppe gjort på mange bord, men vi lika at makker greidde det. 5 ruter kan stå, ein kan jamvel tru det sannsynleg, men det treng ikkje stå. Byter ein 130 inn mot 100 eller 200 ut, har ein ganske sikkert botn. 150, derimot, er ein sikker pluss. Vi tok dette sikre og jekka, det heldt til siger.

Vår kveld med Uggen var tidleg over, han takla ikkje tanken på øl. Vi for vår del ville gjerne feire, ettersom nok ein barriere var overkomen, nok ein terskel utvida. Berre vent, snart spelar vi med tyrkarar på BBO! Men vi nøgde oss med ein einaste øl, og velta ikkje fjernsynet då vi returnerte. Lågt.