Kjellaren

Kjellaren har fått hard konkurranse på nett dei siste dagane. Eva Gina Våtnå på det nyleg oppretta Loftet køyrer ei langt meir produktiv line enn oss, og det set vi verkeleg pris på. Det er godt for å oss bli underhaldne litt, i staden for heile tida å ljote underhalde andre. Dessutan er det veldig humoristisk og fin journalistikk denne nykomaren utøvar. Når det er sagt, haglar kritikken mot oss sjølve frå alle kantar. “Ta å slengopp nåke artikkla på Kjellaren,” sa nettopp Haugen. Vi kosar oss i ferien og har eigentleg ikkje ynske om å skrive på bestilling, men for å blidgjera det alltid misnøgde folket kan vi likevel raske saman ein lett og ledig artikkel i Loftet-stil. Vi har inntrykk av at produksjonen der oppe går litt radigare unna enn her i kjellaren, der tenkjepausane er mange og generelt sett lange. Eva Gina skriv på auto, i ein straum av såkalla consciousness. Vel, vi får sjå om vi greier det same. Det fylgjande skal såleis lesast i eit forrykande tempo. Men å kopiere Loftets raffinerte ordspel, derimot, kan vi eigentleg berre drøyme om.

Vi har hatt mykje moro på det nemnde internettet i det siste, det er ikkje berre Loftet, men også EM i På, eller Pau som einskilde seier, nede i Frankrike på kontinentet. Det artige er at Noreg stiller med noko av eit gladlag, nemleg Hegelmo - Lund, Molbo - Aa og Brogeland - Linnqvist, denne Linnqvist den same Linnqvist som ofte så figurerer i Stud og Heimdal BK, den lokale krinsserien og meir. Merkjeleg fyr, kjend som Krølle, krøllar hår og krøllar kort, serleg når makker eggar, men av og til blir det krøll for Krølle òg. Vi såg det i På i 7 grand, ikkje snakk om å spela heim den, og kanskje litt spesi bydd i lagtevling. Eller 4 kløver reschmekk, det var spesi både par- og lagbridge, 3 skulle ikkje redoblast, men 4 skulle. 1000 ut, og Krølle hadde vorte like topplaus og raudnande på sumarbridgen i Huset som han vart i På. Når det er sagt, ville vi bydd annleis i sørstolen òg, tri gonger kløver på knekten femte var ikkje akkurat oppskriftsmessig. Men når dei berre blir varme i trøya, har vi eigentleg trua på Noreg, ingen grunn til å domedagsprofetere som ein viss herr Wam i rikskringkastinga. Berre vent, dei kjem seg nok på etter kvart.

Interessant skal det òg bli når damene kjem på banen, desse under leiing av eit velkjend radarpar. Hadde vi vore damer kunne vi knapt nok tenkt oss ein meir sjarmerande og sexy kombinasjon enn Tislevoll og Berg, men det er vi heldigvis ikkje. Vi kan sitja på benken og vera kritiske til både coaching og kapteinsarbeid, og jamvel ta oss ein “kald ein” i skuggen. NBF-delegata, derimot, får halde seg i skinnet til banketten - eller eventuelt, som vi tippar Ivar drøymer om, ein kjapp og problemfri knockout. Billeg vin i Frankrike.

Sjølve har vi ingen internasjonale representasjonsoppdrag før på seinsumaren, men førebels representerer vi i hytt og ver på sumarbridgen. Trur forresten det er artigare der enn i På, eller Pau om de vil. Mange kule i Huset, både den gamle staute typen som Åsmund og Oddmar, og meir hippe, kule dudes og chicks som Arvid og Reidun. I går spela vi med Åsmund, ein udiskutabel suksess, men diverre nokre stålegg frå makkers. Avslutta med å trø på to stikk i 2 ruter dobla, smalare kunne det vel knapt vore gjort i På. Vel, vel, vel, vi er ikkje dei som sippar over spilt og spela bridge, vi tek fatt på nye oppgåver med den største entusiasme. Sumarbridgen held fram nokså lenge enno, det skal saktens bli nye sjansar. Neste helg er det Östersund med Eberg, det kan òg bli interesting. Merkjeleg fyr denne Eberg, eit stort friidrettstalent, seier sume, men ligg for det meste på sofaen når vi er innom. Skal visst flytte i hop med ho Gry no, underleg prosjekt, visstnok fått seg leilegheit i kåken under Loftet. Dette burde doble den journalistiske “tyngda” der borte i … vel, dobbel forstand. Men når det gjeld Östersund: Vi er ikkje dei som fryktar grannefolket, men ser dei har fått ein forrykande start i På. Dei tykkjest oss i augneblinken overlegne. Litt betre blir det på festivalen, stort sett nordmenn der, men fyrst ein juniorleir som i utgangspunktet er “nordisk”, det vil seia internasjonal. Hovudtevlinga, til dømes, tek vi med erkesamen Bogen. Ein spanande kultur han kjem ifrå, mykje snø og joik der oppe. Skal vel sanke seg “stilpunkter” som vanleg, lykke til med det, forlorne reinsdyr er vel alt han eigentleg kan å sanke. Sjølve er vi med mest for moroa, det sosiale, som dei seier. Men nok om det, vi har skrive oss slitne, avsluttar i staden og kikar litt i veggen. Ler litt. Gler oss til meir frå Loftet, ikkje minst.

Vårt dunkle tilvere til trass, vi har alltid eit ope sinn. Men ein vi like fullt har stilt oss tvilande til, er den famøse Stor-Uggen, David Ueland. For så vidt bror hans òg, den litt mindre serprega Daniel. Men utan serleg grunn, lyt vi kanskje medgje, for Uggane har vore aldri så trivelege mot oss. Under TT-cupen, til dømes, vart vi inviterte til kåken deira på ein herleg lunsj: Fyrst ei appelsin, deretter chips og pylser, frityrsteikte, i eit einaste digert trau. Vi hadde heller dårleg tid, så maten laut etast på vegen, i bilen deira. Alt skulle delast rettferdig. De kan sjølve tenkje dykk spetaklet det medførde. Nettopp dét var vel tvilen vår grunna i, det endelause spetaklet internt mellom Uggane. Dei har litt temperament, for å seia det slik. Men så lenge vi ikkje sjølve har spela med dei, har det knappast vore oss til ulempe. Vi har stått på sidelina, berre, og observert med kuriositet.

Men sist tysdag bestemte vi oss for å utfordre lagnaden. Sumarbridgen er nettopp rette stellet for nye makkerar, ein sosial setting utan nemneverdig alvor. No hadde vi rett nok gjort ei uheldig dobbeltbooking, ettersom Uggen på det mesopotamiske Ugge-målet ikkje makta svara klårt på spurnaden vår. Det vi trudde var eit tja, var i realiteten eit ja, hevda Uggen. Men vår andre avtale, Skamlausrås, var sjølvsagt berre glad for å sleppe - oss, altså, han spela med Fôrseth i staden. Det var siste sjanse med Uggen, for snart skal han heim til Jæren. Han var på eksamensfest måndagskvelden, vi fekk eit fyldig referat frå dette evenementet. Problemet var som vanleg diksjonen, vi skjøna ikkje helvta av snakket hans. Men ja og ha, sa vi, det nyttar ikkje vera usamd likevel. Iallfall hadde det, slik vi forstod det, gått over stokk og stein med eksamensfeiringa. Han vart pælma frå bar til bar, før han rota seg heim kring midnatt. Då velta han fjernsynet opp på vasskokaren, pådrog seg kink og heiv seg i senga. “Somnar som ett svin och vaknar som ett vrak,” som det heiter i songen. Det var altså ikkje det beste utgangspunktet for sportsleg briljans, og vi hadde ikkje nettopp trua etter fyrsterunden. Då gjekk alt til helvete. Men så fekk vi møte Forfot. Han tok fantomstampen i blodsona, ingen heldig business. Dimed snudde stemninga. Isen tiltok - og brusen.

Vi lyt verkeleg rose David for den sympatiske attityden hans. Den sedvanlege kaukinga var redusert til eit minimum, venteleg inspirert av vår eigen flegma. Når ein såleis fekk konsentrere seg om spelet framfor diskusjonen, var utgangspunktet etablert for ein vellykka aftan. Uggen briljerte. Men alle dei keisame kassespela, der vi klappa einannan på skuldra og skraut av både bod og motspel og føringar, er naturlegvis ikkje interessante for sensasjonshækne lesarar. Vi kan røpe at det også denne gongen kom eit rope-spel, eit fram-over-bordet-spel, og dette spelet skal vi gje dykk. Det blir som ei prøve, med utgangspunkt i vår eiga hand:

x
K9xxx
AKJ
Q108x

Du sit i ugunstig sone og høyrer 2 spar, linne, frå Fôrseth framfor deg. Pass frå makker, 3 kløver som eitkvart søk frå Skrammelås. Vi jekka førebels, kan hende noko passivt. 3 ruter frå Fôrseth synte null og nada. Blomster melde 3 spar. Vi valde, kanskje framleis for tamt, jekk igjen. Så gjekk det pass, før Stor-Uggen, som hadde passa høvesvis 2 spar og 3 kløver, kom på banen med 4 ruter. Ikkje heilt etter boka, kanskje, men det såg unekteleg rett ut. Spørsmålet er då, med våre panserblad, byd ein noko meir? Vi gjorde ikkje det. Hårreisande, meinte Uggen. Mot

A10x
Qx
Q9xxxxx
x

var utgang mildt sagt spelbart. Hjarteren sat rett nok 5-1, slik at 130 aktuelt var grensa. Eit vellykka spel. Men ingen heider å få, altså. Han kunne knapt nok tru det var mogleg å passe. Men her, tenkjer vi sjølv, fekk vi nytta ein gamal regel: Det er sjeldan opplagd å balansere på firesteget, serleg ikkje i blodsona. Det blir neppe gjort på mange bord, men vi lika at makker greidde det. 5 ruter kan stå, ein kan jamvel tru det sannsynleg, men det treng ikkje stå. Byter ein 130 inn mot 100 eller 200 ut, har ein ganske sikkert botn. 150, derimot, er ein sikker pluss. Vi tok dette sikre og jekka, det heldt til siger.

Vår kveld med Uggen var tidleg over, han takla ikkje tanken på øl. Vi for vår del ville gjerne feire, ettersom nok ein barriere var overkomen, nok ein terskel utvida. Berre vent, snart spelar vi med tyrkarar på BBO! Men vi nøgde oss med ein einaste øl, og velta ikkje fjernsynet då vi returnerte. Lågt.

Noko av det fyrste vi skreiv om i kjellaren, var den segnomsuste sumarbridgen på Kvål. Han går frå tidleg mai til langt uti september, og er såleis er like mykje vår- og haustbridge som sumarbridge. Men han har noko veldig sumarleg ved seg; bygda Kvål er som kjend eit ferieparadis av dei sjeldne. Like nedom samfunnshuset, der spelinga går føre seg, står fiskarane dag som natt i Gaula. Lenger oppe, på Søberg, ligg det nydelege sandtaket og spreier støvet sitt med vinden. Så har ein fjell på båe sider, tykkjest det, korkje ut- eller innsyn. Nei, skjerma skal det vera, trongt og triveleg.

Vi er serleg glade i Koggen, den lokale bridgejournalisten. Referata i Trønderbladet, med resultatsørvis frå både Kvål og Sokndal, er kjærkomen avveksling frå anna sensasjonsjournalistikk. Han skriv då liksom så folkeleg: “Merkelige kort i Sokndal.” “Mye rart på Kvål.” “Meget hyggelig denne uken.” Ikkje minst dreg han alltid fram eit spel, meir eller mindre veleigna for offentleg merksemd. Nokre er frå bøker og arkiv, men gjerne som døme på lokale tilhøve. “Dette spillet,” kan han skrive, “er som tatt fra ukens sommerbridge. Motspillet var sløvt, men spillefører enda sløvere.” Alternativt kjem ei sjølvopplevd soge, somtid med namngjevne aktørar. I vårt eige favorittspel var dei rett nok anonyme, neppe nokon ulempe. Det skreiv seg frå ein klubbkveld på Berkåk. Vi har framleis ikkje skjøna kva det hadde på trykk å gjera, om Koggen var interessert, empatisk eller berre ironisk. Men trykkjast skulle det; vi mora oss kosteleg: Vest, som hadde 5-2-4-2 og 15 poengs, valde å doble opplysande på sparopning framfor. Etter pass i nord melde makkeren 1 grand. No tykte doblaren han hadde uforretta sak, og plukka difor ut i spar. Grandmeldaren skjøna ikkje dette bodet, så han tok ut i 3 kløver på ein anemisk firkortsfarge. “Dermed havnet de i uheldige 3 kløver,” skreiv Gisnås. Det var inkje usedvanleg med korkje føring eller forsvar, kontrakten gjekk akkurat så mange beit som meldingsforlaupet fortente. Men for all del: Avisspel!

Meget hyggelig det der. I alle fall tok vi turen heim sist måndag, og derifrå er vegen kort til grannegrenda Kvål. Makker kom køyrande frå Lundamo, nybaka fyrstedivisjonsspelar Olav Arve Høyem. Det vil seia, far og mor hans køyrde. Etter seiande laut dei òg betala for han, og ikkje minst forsyne han med skrivesaker i fyrsterunden. Til vederlag hadde han sin eigen tobakk, slik at far, mor og son kunne røyke på kvar si rekning i dei tallause pausane. Tospelsrundar var inkje pluss for korkje helse eller tempo. Men det vart då nokre trivselspassiarar ute på trappa. Vi visste godt at Høyem var oppegåande, men ikkje kor oppegåande. At han kunne sin Snorre, til dømes, var lite mindre enn ei overrasking. Sagabygda Kvål tyktest nettopp rette stellet for ein djup historisk briefing, noko makker gladeleg gav oss. Serleg lo han, Høyemen, då han snakka om blodhemn og avrettingar. Men ikkje minst, må vi påpeike, briljerte han ved bridgebordet.

Eit par av dei sterkaste namna var uheldigvis fråverande. Vår eigen “white whale”, til dømes, eksellente Per Mælen, synte ikkje andletet sitt. Men Bolland var der, Stafne, Barikmo og tevlingsleiar Sæther. Dette i tillegg til dei typiske klubbspelarane, som er mange og slett ikkje uefne. Det var ingen briljans frå vår side, fleire speleføringar vart heller suboptimale. Men vi kompenserte med nokre lett tilverka toppar. Makker fekk derimot eit par spanande spel å bryne seg på, prøver han stort sett bestod. Fylgjande var for så vidt klassisk, men vi såg det ikkje gjennomførd i heile salen:

Q1098x
Jx
Ax
A10xx

AKxx
AQxx
Kx
xxx

Som sør opna Høyem 1 grand. Vi overførde til spar, han jumpa eit hakk. Vi hadde ingen serskilde avtaler om bodet, men forventningane stemte godt. Så vi cua 4 kløver og Høyem 4 ruter, før 4 spar fekk avslutte meldingsforlaupet. Ein trumf kom ut til knekten og esset. Høyem spela trumf til åtta, båe fylgde. Så hjarter knekt til kongen og esset. No, før motparten fekk områdd seg altfor mykje, kom kløver til … dama og esset. Hjarter til dama, hjarter til steling, ruter til kongen og hjarter til steling, ruter ess og liten kløver frå bordet. Aust laut på med knekten, og vest, som i utgangspunktet hadde konge, dame fjerde, kunne ikkje stikke over utan å godspela tia. Dimed var aust innspela. Aktuelt var kløverdama eit stålegg, men vel vitande om at Høyem også frå knekten dobbel kan spela liten til tia, har vel vest gjort verre feil enn å slengje i honnøren. Eit menneskeleg egg, altså, ei vaken føring og pluss i mergen. Så til eit anna spel:

                  1087x
                  KQx
                  Ax
                  J9xx

Qxx                           A9x
xx                              J10xxx
KQJxxx                    10x
xx                              Axx

                 KJx
                 Axx
                 xxx
                 KQ10x

Som sør opna Høyem 1 kløver, lægste firkort. Vest, Trond Stafne, melde innpå 2 ruter. Vi dobla negativt, før 2 spar i sør avslutta meldingsforlaupet. Ut kom ruter konge, som Høyem oppskriftsmessig lasja. Det optimale hadde no vore kløverskift, men det var ikkje lett å sjå. I staden fylgde liten ruter. No kom det vesentlege stikket: Spar til liten og … kongen. Det var sjølvsagt sannsynleg at sparesset sat framfor, men aktuelt vart stikket viktigare enn sør kunne vone. For på hjarter til kongen og ny spar, var det plutseleg det same kva aust gjorde. Det fanst ikkje lenger noka trumfhøging, ei heller matt. Ni stikk og kasse.

“Well played,” sa vi til makkers, og meinte det verkeleg. Han er spådd ei tungsam framtid i fyrstedivisjonen, men vi har likevel tru på den unge ingeniøren. Han fekk nok sjølvtillit etter sigeren på Kvål, serleg ettersom foreldra, gamle Rigmor og Hallfred, laut nøye seg med andreplassen. Ikkje berre sigeren, altså, og pengepremien, men òg det moralske overtaket. Vi for vår del har fått ein OK start i samandraget, og vil nok returnere til Kvål for fleire freistnader framover. Det er sjølvsagt litt prestisje, ettersom resultata altså blir avispubliserte. Serleg høgt heng overskrifta i Trønderbladet, dei sjeldne gongene ein briljerer såpass at Koggen brukar feite typar: “Høyem - Kjeller’n vant på Kvål”. Tenk på det, de!

Ein ny sjanger vi i kjellaren kan ta æra for, er såkalla “bridgehaiku”, stramt komponerte haikudikt om hendingar ved bridgebordet. Tradisjonen samanfattar to av våre fremste interesser, nemleg bridge og litteratur. Ja, serleg japansk litteratur er vi no om dagen fascinerte av, og haikudiktet er som kjend ein eldgamal japansk skikk.

Til dei originale haikudikta var krava langt meir rigide enn dei vi sjølve praktiserer. Dei tri strofene skulle ha høvesvis fem, sju og fem stavingar, diktet skulle ideelt sett referere til ei årstid og dessutan slutte på eit substantiv. Årstidsreferansen blir rimelegvis bakstrevarsk for vår del. Substantivkravet meiner vi derimot kan overkomast, iallfall for det meste. Stavingane er det verste, og kanskje vanskelegare å oppfylle på norsk enn på japansk, ettersom einskilde japanske ord, gjerne samansette, ofte er tydingsberande i ein langt vidare forstand enn våre eigne. Vi har difor som retningsline berre at lengda på strofene, altså mengda grafem framfor mengda stavingar, skal avpassast til den grunnleggjande strukturen kort - lang - kort, altså med lengste strofa i midten. I tillegg har ein det sjølvsagde kva innhald vedkjem, at haikudiktet skal ha eit relativt smalt fokus og ikkje vera overdrive abstrakt i språkbruken.

No skal det seiast at vi i kjellaren førebels har vore åleine om produksjonen av bridgerelaterte haikudikt. Men såpass populære har våre eigne dikt vorte, at vi nok ser for oss ein eksplosjon av bridgespelande haikupoetar i åra framover. Det er ei ære for oss å kunne konstituere ei heil litterær rørsle på det mogne viset vi no har gjort. Vi skal i denne artikkelen få eit lite overblikk over soga bak og utviklinga av den moderne bridgehaiku.

Det var etter den skandaløse 2200-soga i krinsserien vi for fyrste gong kjende prosaen bli for uttrykksfattig i bridgejournalistisk samanheng. Det lagnadstunge spelet etterlét oss i ei stemning vi ikkje greidde uttrykke i det grovkorna grautmålet vi vanlegvis nyttar. Tankane gjekk meir i lyriske banar, til dømes til den klassiske elegien. Men samstundes har vi alltid dyrka det ordknappe idealet i norrøn sogestil, og ynskte oss ei nøktern lyrisk form akkurat passe sparsam med informasjonen. Det var då vi kom til å tenkje på våre barndoms haikudikt, og fylgde det eldgamle mønsteret i produksjonen av den aller fyrste bridgehaiku. Dei fleste har lese han før, men vi repeterer her for oversynet:

To tusen to
kosta gildet. Som å vakne naken
midt i ei myr.

Similen avslutningsvis kan kanskje verke malplassert i det strenge skjemaet, men var den mest konkrete framstillinga vi greidde gje av ei så til dei gradar oppskaka kjensle. I utgangspunktet er den andre strofa kanskje vel lang i høve til dei to andre, men vi gjorde det slik av rytmiske årsaker. Lineskifta er meint å markere eit visst tempotap.

Vi fekk mange, iallfall to positive reaksjonar på det siterte diktet. Sett i lys av den veike stillinga lyrikken har i norsk åndsliv - og i bridgen spesielt - var dette sers overraskande. No tenkte vi like fullt la det bli med denne eine haikuen, og det skulle då òg gå nokre månader før neste stålegg så graverande at det verkeleg kalla på ein haiku. Det skjedde på ein sumarbridge i Huset, der vi og Våge, eller strengt teke vi, i andre spel tråkka på ein daudfødd veslemomp. Då var stemninga dårleg heile kvelden til endes, og det var fyrst i nest siste runden den store fylgjefeilen kom. Vi spela mot 3 spar dobla, bordet var daudt og speleførar freista desperat knekten frå konge, knekt tridje på hand. Vi sat bak med dama dobbel, makker framfor med esset dobbel. No hadde vi eigentleg fullt oversyn, men valde i ein sløv augneblink å leggje liten frå dama dobbel. Det kosta ikkje berre det eine ruterstikket, men øydela òg den pågåande trumfmatten. 730 og botn framfor 500 og topp. Så, i baren etter spelinga, spanderte makker ein “trøysteøl”, samstundes som det store stålegget sjølvsagt kom på banen. Vi vart oppfordra til å laga ein haiku av det, men greidde ikkje på ståande fot meir enn fyrste setninga. Vi fullførde til vederlag neste dag, med fylgjande dikt som resultat:

Fjorten matchpoint
svinga spelet. Men øl til spott
fekk vi av Kvalen.

I utgangspunktet var ordvalet “øl til trøyst”, men vi skjøna nok at ølet hadde meir av ein hånleg enn miskunnsam undertone. Derimot lét vi konjunksjonen bli ståande. Han burde i utgangspunktet markere eit slag adversativkobling til den føregåande deklarasjonen, men nettopp der ligg overraskinga i denne haikuen. Opninga er nokså dyster, men den negasjonen forbindaren signaliserer - kjem ikkje! Dette er logisk nok uttrykk for vår eiga negative oppleving: Ølet var meint å døyve smerta, men den merksemda vi også i baren vart vigde på grunnlag av stålegget, gjorde det heile langt meir levande enn det nokon gong hadde vore.

Vi var like fullt inspirerte etter den vellykka haikuen, og heldt nokså snøgt fram med ei aldri så lita hemn over Vågekvalen. 3 spar dobla var utelukkande vår feil - det var jamvel vi som dobla. Men 6 grand mot Hakkebakkeskogen, den tykte vi var delt. Rett nok var det vi som i siste instans vart pylseskvisa, men dette etter at makker hadde lagt feil fordeling i opptil fleire fargar. Fyrst kom nia ut frå ni, åtte, fjerde; ikkje akkurat vår stil. Men vi skjøna det til slutt. At han på daud på liv skulle leggje nia frå knekt, ni tridje då speleførar spela spar mot blindemann, var diverre meir enn vi takla. Aktuelt hadde vi ein openberr indikasjon vi uheldigvis oversåg. Men det er visst endå ein av Våges kjepphestar, at ein så ofte som mogleg skal teste makker. Haikuen er ei simpel stadfesting:

Hieroglyfar,
gåtefulle: Kvalens forunderlege
fordelingskast.

Endå meir hårreisande frå vår side, var det i 3 hjarter dobla sist måndag. Vi spela med Simonsen, og hadde byde kløver på ess, konge, dame, sju sjette. I tillegg hadde vi kongen fjerde i spar bak esset dobbel i bordet. Makker spela ut kløver ti, blindemann bretta ned ni, åtte fjerde i sorten. Så spørst det, kva kløver legg du? Vi valde sjua, lavinthal til spar. Berre så synd at speleførar, David Ueland, hadde knekten singel. Same aftan dikta vi:

Flira då Uggen
velnøgd i skjegget -
Knekten gav stikk.

Denne haikuen har noko umiskjenneleg norrønt over seg, samstundes som han representerer den før nemnde kjerneverdien i haikutradisjonen, den “nære”, nesten episodiske diskursen, med openberr koherens mellom setningane. Ideelt sett skulle vi laga han på staden, med’ vi enno sat ved bordet, men kreativiteten strekte ikkje til. Vi er kan hende for urutinerte.

I går kom vi derimot raskt i gang. Med dame, knekt, ni fjerde på hand til kongen tynt fjerde i bordet, valde vi å byrja med knekten frå handa, endå vi hadde rikeleg med inntak til eit oppspel frå blindemann. “Uflaks” at esset sat singel til høgre. Motstandarar var Petter Eide og Marita Haugan Røberg. Vi merkte oss Maritas ord då ho gjekk frå bordet, og deriverte av desse ein lynkjapp haiku:

Eg blir så glad,
sa ho, når jamvel dei beste
somtid gjer feil.

Då har vi skrive soga heilt inn i samtida, og kan ikkje i augneblinken gje dykk fleire døme på denne raffinerte kunsten. Det er rett og slett ikkje laga fleire. Men lesarane har vonarleg fått inspirasjon til sjølve å byrja dikte, og vi ventar i spaning på bidrag frå dei fyrste eksterne aktørane. Det skulle iallfall ikkje vante stålegg å skrive om.

I går kveld hende det igjen, lesaren klaga på manglande updates. Men Uthuset, som vi vart lova, har ikkje den unge måsen gjort stort for å få på beina. Det var rett nok Forfots prosjekt i utgangspunktet, men Reistad og rissdølen er tilsynelatande kompanjongar no. Dei samarbeidde iallfall godt om sekstandeplassen i Kongsvinger denne helga. Vi reknar difor Uthuset som deira felles ansvar, og denne artikkelen er til ære for alt anna publikum enn akkurat dei. Vi vil faktisk forby dei å lesa han. Ut av vårt hus, vanheilage hundar!

Når det er sagt, har det gått litt trått med den korporative lektyreproduksjonen dei siste månadene. Ikkje av di vi har vanta inspirasjon, det gjer vi aldri, men programmet har vore relativt tett i forhold til skule og administrative oppgåver. Vel, det har det jo eigentleg ikkje. Men eitt og anna av sensasjonell art har vi iallfall føreteke oss den siste tida, og vil i denne artikkelen gje eit lite resymé av våren så langt. Når vi plutseleg har fått litt betre tid her nede, er det av ei sers hyggeleg årsak: Seinast i går, klokka 15.00, byrja Kjellaren sin lange og velfortente ferie. Vi hadde sesongens siste eksamen på universitetet, og reknar oss no for ferdig utlærde i norsk syntaks. Takk og farvel. Til hausten har vi store planar, mellom anna eit studium i runologi. Vi har allereie vore på biblioteket og lånt inn boka, og i tillegg mange andre bøker. Noko av visjonen for sumaren må vera, som George Costanza seier det, “[to] read a book. From beginning to end. In that order!” Når vi siterer vår absolutte helt mellom fjernsynsstjernene, er det sjølvsagt ikkje tilfeldig. George fekk tri månader løn frå yankeeane for å gjera absolutt ingenting. Då skulle han få gjort alt mogleg. Eta ein heil ost, mellom anna. Vi for vår del får inga løn. Det er bra, for vi hatar kapitalen. Vi greier oss med skiljemynt. Men det er like fullt “time to taste the fruits and let the juices drip down our chin.” We proclaim this: The Summer of George! I overførd tyding.

På den gamle sida vår, med’ vi enno var i bygda, skreiv vi mangt og mykje om våren. Men fordi om vi no er institusjonaliserte, kan vi sjølvsagt ikkje slutte glede oss over vårens vakre vedunder. Eit av dei sikraste vårteikna er snooker-VM, ei tevling vi kvart år har augo retta mot. Men ettersom vi no har fått kabelfjernsyn installert i kjellaren, kunne vi observere grundigare og meir lidenskapeleg i år enn tidlegare. No gjekk det diverre ikkje heilt vår veg, men det var så. Einskilde favorittar, så som Hendry, Williams og akk så utskjelte Ebdon, var for så vidt med eit godt stykke. Men det gjekk med dei som dei unge kinesarane vi heia på, dei vart for linne då Rocket sette flaksen inn. Han vann også finalen mot Ali Carter, som rett nok ikkje baud han all verdas konkurranse. Det mest ufyselege, tykte vi, var den griseheldige 147-serien O’Sullivan gjorde i siste frame mot Williams. Sporten blir berre keisam av slikt.

Når vi snakkar om flaks og uflaks, kan vi nemne at den lokale sumarbridgen er godt i gang. Vi har som vanleg sete i udrag, men lyt vel òg vedkjenne oss eit par tvilsame variantar. Hyggeleg har det like fullt vore, serleg den kvelden vi spela med ein av våre kvinnelege favorittmakkerar, sjarmerande Fiskarstrand. Ho har nekta oss å bruke den eigentlege identiteten hennar, av di ho ein dag skal bli lærarinne, og såleis vil ha mest mogleg plettfrie Google-treff på namnet sitt. Vel, Gry, du får vone dei ikkje leitar opp spelstensilane frå den aktuelle kvelden.

Når vi dreg denne Fiskarstrand fram i det grelle kjellarlyset, er det delvis òg for å rose henne. Ho og resten av arrangementskomiteen - viss det var nokon - stelte til eit glimrande Stud-kalas i klubbhuset på Havstad. Det kom litt seint i gang til nyttårsfest å vera, og vi vil nok til neste år ynskje oss endå betre oppslutning frå klubbens mange spelarar. Men vi som var der lika oss. Tevlinga, eit endå villare lotteri enn snooker-VM, vart vunne av Uggen og ein Eiesland, ikkje tidlegare omtala på sida vår. Men vi trur han les litt. Vi tolererer denne fyren, endå han ved fyrste augekast kan verke overdrive “svart” for oss fredelege Burzum-fans. Vår eigen makker var ein annan fersking, også ho av mix-kategorien. Kjersti Solberg Eikrem er ikkje like skuggeredd som Fiskarstrand, så vi treng ikkje nytte dekknamn der. Ein og ung talentfull spelar er ho i alle fall, og med ein iver dei gamle “heltane” saktens kunne lærd litt av. Vi vil nytte høvet til å skryte også av vår tridje mix-makker, Petter Eides honey Marita. Veldig uneleg. Vi vil faktisk gå så langt som til å vurdere, å heretter berre spela mix-bridge. Vi innser no akkurat kor sympatisk våre påstått mannlege makkerar er. Sjå berre på Simonsen, som på nemnde fest gjorde alt han kunne for å avlive oss. Han dengde oss i veggen, la oss i bakken, slo oss med ei flaggstong og dynka oss i vatn. Vi var heldigvis litt for seigliva til heilt å kapitulere.

Nei då, Simonsen, det er water under bridgen. Vi har longo tilgjeve deg framferda di, og du vonarleg vår. Den fyrste mai var Fredrik faktisk så elskverdig å invitere halve klubben til seg sjølv på grilling. Ettersom han som oss skyr arbeidarrørsla, ville han vel gjerne ha litt selskap heime framfor å forlata huset. Dei to andre residentane, makkerparet Eide - Livgård, var lageleg nok bortreiste, så einskilde gode vanka jo frå frysaren. Jamvel Katrine Gran, ein av våre lausleg assosierte, innfann seg i det timelange symposiet. Eit hyggeleg attersyn.

Kvelden før, den siste dagen i april, var vi faktisk i Olavshallen. Vi har ikkje vore så kulturelle som ynskt det siste året, men Orffs Carmina Burana var naturlegvis uunnverleg. Vi har alltid lika dette stykket, og det skorta ikkje noko på framføringa i hallen. Aal sjølv var baryton, det hjelpte ytterlegare på stemninga. Men også sopranen og den andre mannlege solosongaren, kora, orkestret og serleg gong-spelaren var dyktige. Det vart ein gjevande kveld. Vi hadde nokre andre bridgespelarar med oss, dei gjorde overraskande god figur i såpass eksklusivt selskap.

Ein annan høgtidskveld var vi heime i dalføret, nærare bestemt på Støren - eller Gauldalens Paris, som einskilde har kalla det. Vår finske ven frå skuleåra, nitrivelege Aarto Hyvärinen, heldt ein aldri så liten samankomst. Der trefte vi eit hav av kjenningar, men berre éin er tidlegare omtala i kjellaren. Ja, de gissa rett, evigunge Gaustad frå Hukkelåsen. Det var ei relativt roleg tilstelling, der vi fyrst på ved enda av kalaset, på heimturen, fekk oppleva det vi framfor alt var komne etter: Lokal natur. For å imøtekoma Gaustads vederheftige mor, som var så adstadig å ville hente oss, laut vi stege over ein bekk og nokre gamle byggvarar nedi Støren sentrum. For oss var dette action.

Når det gjeld nettopp Gaustad, er det med ein viss byrgleik vi må informere, om at han no omsider har utmanøvrert Våge ved sjakkbrettet. Slike resultat kan naturlegvis lyge, men det siste oppgjeret, arrangert med brask og bram i Mormors stove, vart ei styrkeoppvising for den unge hukkelåsingen. No skal det seiast at Våge er og har vore fullstendig inaktiv som sjakkspelar. Men di gledelegare er det naturlegvis å sjå, at sjølv ein nedsnøa hillbilly frå hillbillyland, kan lykkast i ein såpass komplisert idrett som sjakken. For nokre veker sidan vann han si klasse i hedmarksmeisterskapen, som forresten var hans fyrste større tevling. Når han no etter kvart attervender frå militæret, satsar han for fullt i Trondheim sjakkforeining. For vår eigen del kan dette bli problematisk, sidan Gaustad etter alle dei tri spelekveldane kvar veke, nok vil invitere til sigersøl. Dette har Kjellaren korkje råd eller tid til, så vi lyt faktisk avvikle vår eigen mobiltelefon, eller iallfall slå han av på permanent basis - og dra gardinene føre, ikkje minst.

Men det er lenge til. Vi kan lova dykk ein og annan epistel frå redaksjonen framover, ettersom vi altså har relativt rikeleg med fritid dei neste tri månadene. Endeleg kan vi disponere våre tilmålte leveår nokolunde fornuftig. Det fyrste vi skal gjera, er å avrunde denne artikkelen med eit høveleg dikt. Vi vil tru de har sakna den lyriske biten her inne, men di betre er sjølvsagt diktet når det fyrst kjem. Skal vi velja oss eit vårleg dikt vi framfor mange er glad i, vil dette absolutt utkrystallisere seg: Rolf Jacobsen, Mai på ruten:

Nu er det mai på ruten,
i høyblokkene når rørene er sluttet å suse,
i kjelleren når de bærer den døde ut,
i fengslene hele dagen og hele natten
er mai på ruten med sitt hvite ansikt
som forsøker å få tak i blikket ditt
og legger sin hånd av is omkring ditt hjerte
- -  jordens vår.